Φτάνει Πιά!

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ’ ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

• Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.
• Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.
• Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.

Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

tags: polydoras | meme: a6edf8bc8e7a7ed85215abe9b94bbc7a

Το όνειρο ενός ξελιγωμένου

Ξύπνησα λέει στο σπίτι της Melina Kanakaredes απο το CSI. Εκείνη έλειπε.
“Θα είναι στη δουλειά το μωρό μου”, σκέφτηκα.

(Καταλαβαίνετε τώρα βάθος ε; Ονειρεύομαι, σκέφτομαι εντός ονείρου, σχολιάζω εκτός, ένας χαμός, ένας πραγματικός οργασμός σκέψης…Βασικά ονείρωξης,αφού κοιμόμουν.)

Όχι ρε πούστη, χάθηκε να ξυπνήσω στο “Νόμος και Τάξη”, στο σπίτι της εισαγγελέως, κόλαση η Άλεξ.

Πηγαίνω στο μπάνιο. βολεύομαι και αρπάζω τους 4 Τροχούς από δίπλα. Αφού κοίταξα καλά το Nissan 350Ζ για καμιά ώρα, αποφάσισα να ξυριστώ. Πηγαίνω στον καθρέφτη και αρπάζω την Gillette Mach Turbo XXL με 17 λεπίδες. Πάλι είχαν τελειώσει η μπαταρίες, και χρησιμοποίησα αυτές που έχει η Melina στον δονητή της.

Όχι ρε πούστη, πού είναι το σκουλαρίκι μου;

Αφού τελείωσα, ανοίγω την ντουλάπα και βάζω ένα κασμίρι. Τσιμπαώ τα κλειδιά μου και κατεβαίνω στην πυλωτή. Πατάω τον συναγερμό, και αρχίζει να κάνει μπιπ μπιπ μια ΒΜW 316 με τάσια.

Μαλάκα νεόπλουτε, κωλογιάπη του κερατά, νεοέλληνα παπάρα, μόλις έπιασες λεφτά τα έκανες μια μαλακία και μισή, όπως όλοι άλλωστε.

Μπαίνω μέσα και ξεκινάω. Βγαίνω στην εθνική ( εδώ είναι Σαλόνικα, βγαίνεις μπαμ μπαμ) και από μια αερογέφυρα κρεμόταν ένα πανώ με τους στίχους “Θέλω να σε αγκίζω, να σε αγαπάω, να σε νοιάζομαι.

Το “αγκίζω” μάλλον βγαίνει από το αγκάθι.

Φτάνω στη δουλειά. Ένα τεράστιο επιβλητικό κτίριο.
Μοιάζει με πολυεθνική.
Σαν τις πολυεθνικές που θέλουν να μου κλείσουν το ζωοτροφάδικο. Όμως εγώ δεν μασάω, γιατί είμαι της γερακίνας γιος, έχω αρχίδια από μπετόν αρμέ και σε λίγο θα με φωνάζετε όλοι σας μπαμπά. Ζώα.

Μπαίνω μέσα. Ο πορτιέρης, που το βράδυ δουλεύει στο “Χαλαζίας Live”, με χαιρετά με το μικρό μου όνομα. Τον χαιρετώ και εγώ.

Πάω να πάρω το ασανσέρι. Κοιτάζω ψηλά. Στις σκάλες ανέβαινε μία τύπισσα με μίνι. Και ζαρτιέρες.

Αφήνω τη σειρά μου στο ασανσέρ και αρχίζω να τρέχω πίσω της.

“Ταπ,τουπ,ταπ,τουπ…” (είναι τα κωλομέρια που κουνιούνται).
Μπαίνει σε ένα γραφείο που γράφει “PR”.

Εγώ αναγκαστικά συνεχίζω και προχωράω. Μπαίνω σε ένα γραφείο που γράφει “Λογιστάκος”.
Ώστε ναι, είμαι ο πανίσχυρος λογιστής αυτής της πολυεθνικής, που κρύβεται πίσω από αυτήν την ταμπέλα για λόγους ασφαλείας. Ναι, έχω πολλούς εχθρούς και αναγκάζομαι να παίρνω μέτρα προφύλαξης.

Κάθομαι στο γραφείο και σκεφτόμουν την τύπισσα. Το “ταπ τουπ” είχε χαραχτεί στο μυαλό μου.

Ντριν,ντριν.

“Έλα Domino, πάρε ρε ένα τηλέφωνο στο υποκατάστημα της Λάρισας.”

Και τότε σκέφτηκα την καριόλα από την Λάρισα που γνώρισα στο καρναβάλι της Ξάνθης. Με τάραξε στο κλάσιμο. Αν το διαβάζεις πάρε με τηλέφωνο. Αν όχι είσαι καριόλα.

Για να χαλαρώσω ανοίγω την τηλεόραση και βάζω Μαμαλάκη. Σύμφωνα με τον χοντρούλη, ο χειρότερος εφιάλτης μιας πάπιας είναι να την μαγειρέψουν.

Και εγώ αν είχα μπροστά μου τον Μαμαλάκη αυτός θα ήταν ο χειρότερος φόβος μου.

Αποφάσισα να κλείσω την τηλεόραση και να αρχίζω να σκέφτομαι την δουλειά μου.Τι χρώμα βρακί να φορούσε η ταπ τουπ κτλ.

Ε και μετά έγινε ένας σεισμός και μας γάμησε.

Καληνύχτα σας.

Ο Μπινές, επεισόδιο 1, “Η αγάπη από την Ανδαλουσία”

-Θα πάρετε κάτι μεθιέ;

Τα γαλλικά της με την ισπανική προφορά μου τράβηξαν την προσοχή. Σήκωσα τα μάτια από την Λε Φιγκαρό και κοίταξα στο διπλανό τραπέζι. Εκεί,στεκόταν όρθια η σερβιτόρα, με τον δίσκο της κάτω από την μασχάλη της.

Για να είναι τόσο άνετη, πρέπει να φοράει Νιβέα φορ γουίμεν SSE (σούπερ σπέσιαλ εντίσιον) σκέφτηκα.

Το ζευγαράκι παρήγγειλε έναν εσπρέσσο. Με ένα καλαμάκι.

Τι ρομαντικό…Αχ, πόσο καιρό έχω να μοιραστώ και εγώ έναν εσπρέσσο με μια κοπέλα…

Καθώς η σερβιτόρα προχωρούσε προς το εσωτερικό του καταστήματος, τη θαύμαζα. Ήταν το πιο αξιαγάπητο πλάσμα που είχα δει ποτέ μου. Βυζάρες, κωλάρα, κουκλίτσα ζωγραφιστή.

Ξαναέριξα το βλέμμα μου στη Φιγκαρό. Αλλά το μυαλό μου πετούσε. Πετούσε ανάμεσα από τα ποτήρια του μπαρ και έψαχνε να βρει την Ανδαλουσιανή μου αγάπη. Μας φανταζόμουνα γυμνούς, να τρέχουμε στις όχθες του Βόλγα, εκεί που έγινα άντρας από την Μαρία Μετακίτρινα Ποιοναγαπάσκα Λύτερα, την ιερόδουλη από την Σάντα Μπάρμπαρα,τη γύφτισσα, που είχε έρθει πριν από μερικούς μήνες στο χωριό μας,το Άνω Λιανοπατητήρι, το λεγόμενο και “Μικρό Παρίσι” λόγω του πλούτου μας σε κοπρία με ανιόντα ψευδάργυρου.

Τα τρυφερά λόγια εκείνης της γυναίκας δεν θα μου βγούνε ποτέ από το μυαλό:
“Μπορεί να είσαι μικροτσούτσουνος,αλλά σε αυτόν τον κόσμο κανείς δεν πάει χαμένος.”

Και όντως,δεν πήγα χαμένος. Δούλεψα όσο πιο σκληρά μπορούσα και έγινα αυτό που πάντοτε επιθυμούσα. Ένας σωστός ζεν πρεμιέ, ένας Ροδόλφος Βαλεντίνος, ένας Γιουλ Μπρίνερ…

Τότε κατέφτασε το ραντεβού μου. Φορούσε μια καρφίτσα από σμαράγδια. Ήταν γύρω στα 77, ψηλή, ξανθιά, με πράσινα μάτια. Ναι, ήταν αλήθεια, ήταν η θεια μου η Σμαραγδούλα από το Κάτω Λιανοπατητήρι.

-Γεια σου Dominaκο μου! Τι μου κάνεις; Βλέπω ότι η φαλάκρα σου αναπτύσσεται! Πολύ χαίρομαι για σένα!

Να μην τα πολυλογώ, συζητούσα με τη θεια μου και όποτε περνούσε η σερβιτόρα τα μάτια μου πέφταν πάνω της.Για μια στιγμή νομίζω ότι με κοίταξε και αυτή.

Το ζευγαράκι από δίπλα, αφού ρούφηξε το εσπρεσσάκι του (1 ρουφηξιά το αγόρι, μία ρουφηξια η κοπελα, 1/4 το αγόρι, 1/4 η κοπέλα), έφυγε.

-Μμμμ,γνήσιο ιταλικό εσπρέσσο. Ξέρεις θεια,ο γνήσιος ιταλικός εσπρέσσο πίνεται με δυόμιση ρουφηξιές.
-Domino,άστα αυτά. Ξέρεις γιατί σε έφερα εδώ στο Γιβραλτάρ;
-Όχι,αλλά είμαι πολύ περίεργος να μάθω.
-Άκουσε με λοιπόν. Την βλέπεις αυτήν την σερβιτόρα;Πρέπει να την κάνεις να μιλήσει.
-Στο εγγυώμαι,θα μιλήσει.
-Το ξέρω,γι’αυτό ήρθα σε εσένα.
-Πες μου τι ακριβώς έχει γίνει.
-Πριν 4 μήνες, το βλήμα ο Κάρλοβιτς της Αντικατασκοπείας κοιμήθηκε με αυτό εδώ το τσουλί.
-Ε όχι και τσουλί η Ανδαλουσιανή μου αγάπη.
-Σκάσε ηλίθιε. Που λες, η τύπισσα τον έβαλε κάτω και του έκανε κάτι κόλπα που ο Κάρλοβιτς ούτε τα είχε φανταστεί. Όμως,για να συνεχίζει,κάθε 3 λεπτά των ρωτούσε και το όνομα ενός από τους κατασκόπους μας. Οπότε αυτός μας πρόδωσε όλους. Εκτός από εμένα και από εσένα.
-Πού το ξέρεις αυτό;
-Ο ηλίθιος ο Κάρλοβιτς έχει βίτσιο να καταγράφει όλες τις σεξουαλικές του επαφές. Και εγώ το βίτσιο να την στήνω απέξω και σα νέος Ευαγγελάτοβιτς να παίρνω μάτι, οπότε τα άκουσα όλα.
-Και γιατί δεν την σκότωσες αφού ήσουν εκεί;
-Εγώ δεν έχω License to Kill…
Θυμάμαι τότε που έβγαλα το δίπλωμα. Ήταν πολύ ζόρικο. Οπισθογωνίες,παρκαρίσματα και ένα κάρο άλλες μαλακίες.
-Εντάξει,κατάλαβα. Θέλεις να την κάνω να μη μιλήσει πουθενά και να σωπάσει για πάντα μια και καλή να πει τον δεσπότη Παναγιώτη τον Οβελίξ λιγνό κ.ο.κ.
-Ναι.
-Εντάξει,κλείσαμε. Μια βαλίτσα με αμαρκάριστα χαρτονομίσματα του ενός δολλαρίου στην Θεμιστοκλέους 7, κάθετη στην Oxford Street.
-Θα είναι εκεί στις 18.00.

Η Σμαραγδούλα έφυγε. Και εγώ έπρεπε να σκοτώσω την αγάπη μου με τον τρόπο που ήξερα καλύτερα. Με γλυκό, γλυκό έρωτα…

Όταν ξαναπέρασε η σερβιτόρα από δίπλα μου, της έπιασα το χέρι.
-Πες μου το όνομα σου και δεν θα χάσεις…
-Βρε θάλτα και γαμήσου,μπινέ,ε μπινέ…(Καλτσόβρακος αντίσιον)