Επιχείρηση “Keravnovolos Oxetos”

Την προηγούμενη εβδομάδα κατέβηκα κάτω στην πρωτεύουσα για την ορκωμοσία των Ικάρων.
Πηγαίνω κάθε χρόνο, διότι ως παλιός πιλότος, με συγκινούν αυτά τα πράματα. Συγκλονίζεται το είναι μου.

Μετά τη δουλειά,κατά τις 9-9.30, τσίμπησα το Πεζό μου και μετά από ένα εφτάωρο έφτασα στον φίλο μου στο Παγκράτι. Το θέμα είναι ότι με κοροϊδεύουν όλοι που έκανα τόσες ώρες εκτός από τον Γιώργο τον Αποφλοιωτήρα που το έχει κάνει σε επτάμιση. Πρέπει να άκουσα 165 τραγούδια στο εμπιτρί. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, αν πήγαινα με τρένο θα είχα φτάσει σε τεσσεράμισι ώρες. Και δεν θα είχα κίνδυνο να τρακάρω στην Ομόνοια. Παρατρίχα.

Την άλλη μέρα πήγα στο Τατόι. Αφού έκανα τον σταυρό μου και έξι-επτά μετάνοιες περνώντας από τα ανάκτορα, πήγα και κάθισα στην καρεκλίτσα μου, ρεζερβέ από την κυρά-Σούλα την καθαρίστρια που με θυμάται από τότες που ήμουν και εγώ μέσα στη σχολή.
Με την κυρά-Σούλα είχαμε περάσει πάρα πολύ καλά. Ήταν αυτή που μου έμαθε την χαρά του σεξ με πειθαρχία. Τώρα τι σημαίνει αυτό δεν ξέρω αλλά δεν πειράζει.

Κοιτούσα λοιπόν τον Πρόεδρο να παραδίδει τα ξίφη στα νέα παλληκάρια και περίμενα να τελειώσουν κάποτες για να πάω και να ορμήξω στον μπουφέ. Προμηνυόταν καταπληκτικός, με τα φιλέτα του, τα χαβιάρια του, τους σολομούς του. Και εκεί που μου τρέχαν τα σάλια από την αδερφή ενός που είχε έρθει με το σούπερ μίνι για να καμαρώσει τον αδερφό της, από πάνω μας εμφανίζεται ένα Μιράζ 8000 των τούρκικων αερογραμμών. Με έναν εκκωφαντικό θόρυβο, ο πιλότος αρπάζει την Προεδράρα.

Το ραδιόφωνο παίζει το Perfect Strangers σε εκτέλεση των Dream Theater. Μισό λίγο να κάνω ένα κρύο ντους.
Κάθε φορά θυμάμαι τoν ζητιάνο στο Άμστερνταμ πριν 3 χρόνια που έκανε “πουμ πουμ πουμ, πουμ πουμ ποπουμ πουμ πουμ” στον ρυθμό του.

Μετά την εκτεταμένη παρένθεση συνεχίζω.

Όλοι μείναμε έκπληκτοι από τα γαμηστερά εφέ και την αλά ιερό ξύλο σκηνοθεσία. Αρχίσαμε όλοι να χειροκροτούμε και να φωνάζουμε “Οε οε Προεδράρα σ’αγαπάμε οε οε”. Περιμέναμε κανένα μισαωράκι αλλά ο Πρόεδρος δεν εμφανιζόταν. Τότες το αλάνθαστο ένστικτό μου κατάλαβε τι παίζει. Ο πρόεδρος είχε βαρεθεί και την έκανε με ελαφρά.

Βγάζω το παντελόνι μου και βουτάω μια ντακότα. Όπως όταν κάνεις μπάνιο στη θάλασσα και περνάει από πάνω σου ένα αεροπλάνο, όλοι οι εξπέρ γύρω σου λένε ότι είναι ντακότα. Αν τολμήσεις και τους πεις ότι αυτό είναι πυροσβεστικό, αυτοί θα σου πουν ότι όταν ήταν αυτοί στη Λεγεώνα των Ξένων τέτοια οδηγούσαν.

Απογειώνομαι και σε 3 λεπτά αφήνω το FIR Αθηνών και μπαίνω στο FIR Αγκύρας. Βομβαρδίζω κάτι μπαρουταποθήκες και έφτασα επιτέλους το κρησφύγετο της Προεδράρας μας. Ε τι σημαίνει πως το βρήκα; Δεν έχω αναφέρει ότι δούλευα για το ΝΑΤΟ;Βέβαια, ήμουν αυτός που αποκωδικοποίησε την συσκευή “Αίνιγμα” το ‘40-’45.

Βάζω το νάιτ βίζιον και στοχεύω τον ουρανοξύστη με πυραύλους Ντόπαχοκ. Πατάω το πλήκτρο αφής και εκτοξεύεται ο νούμερο ένα. Περνάει μέσα από το παράθυρο του 61ου ορόφου, κάνει δεξιά στην πόρτα, παίρνει τον ανελκυστήρα ως τον 82ο, χτυπάει την πόρτα του 829, μπαίνει μέσα και σκάει.

“Όχι ρε πούστη, πάλι αστόχησα”.
Αυτό ήταν ένα πρόβλημα που το είχαμε από το ‘64. Οι έξυπνες βόμβες ήταν από τότες χαζές.

Αποφάσισα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Πηδάω με το αλεξίπτωτό μου και σκάω στην ταράτσα. Βγάζω το AK47, την κορδέλα που μου είχε χαρίσει ο Τζον Ράμπο στο μέτωπο του Αφγανιστάν και τον σουγιά που μου είχε φέρει η μαμά μου από την Ελβετία. Οπλισμένος με περίσσιο θάρρος, αρχίζω και κατεβαίνω τις σκάλες.

Δύο ώρες αργότερα, 97 ορόφους παρακάτω και 34 κιλά λιγότερα, έφτασα στον Πρόεδρο. Ανοίγω την πόρτα. Κάπνιζε πούρο και διάβαζε Μέτροσπορ.

-Πρόεδρε, έχετε Μέτροσπορ εδώ κάτω;
-Είμαι συνδρομητής.
-Φοβάμαι ότι πρέπει να έρθετε μαζί μου.
-Νομίζεις ότι θα παραδοθώ τόσο εύκολα σε ένα σκουλήκι σαν εσένα;
-Όχι.
-Κακώς. Αμπντούλ, μάζεψε τις βαλίτσες, φεύγουμε.

Το F-22 έγινε κομμάτια όταν εκτοξεύτηκα, οπότε έπρεπε να γυρίσουμε με τα πόδια. Αλλά ήταν μια επικίνδυνη αποστολή. Η ζούγκλα του Αμαζονίου είναι τεράστια…
Με τον σουγιά έκοβα την πυκνή βλάστηση. Ξαφνικά, ακούω ομιλίες.

-Πρόεδρε, πέσε κάτω.

“Σουτζούκ λουκούμ κιουτσούκ σταμπούλ γκιελ μπουρντάν βου λε βου άουσγκανγκ.”

Ήταν φανερό ότι μιλούσαν για εμάς. Πιο συγκεκριμένα: ” Εχθές που λες Τάκη γύρισα σπίτι μετά από την περιπολία. Και εκεί που χαμουρεύομουν με την Αϊσέ, με παίρνει τηλέφωνο εκείνος ο κόπανος ο λοχαγός και μου είπε να γυρίσω στο στρατόπεδο γιατί έπεσε ένα πυροσβεστικό στο κτίριο διοίκησης.”

Περιμέναμε σκυφτοί για ένα δεκάλεπτο. Μετά συνεχίσαμε την πορεία μας.
Για να τα βγάλουμε πέρα όλα αυτά τα χρόνια περιπλάνησης, τρώγαμε μπανάνες από τις φυτείες της Τσικίτα και κάναμε σεξ με χωριατοπούλες.

Όταν φτάσαμε στα Χανιά, μας κάνανε φοβερή υποδοχή. Φάγαμε, ήπιαμε, χορέψαμε. Για επιδόρπιο είχε μπανάνες. Τότε σηκώθηκε ο πρόεδρος και είπε το εξής: “Να τις βάλετε στον κώλο σας τις μπανάνες.”

Ε από τότε τον λάτρεψα για το θάρρος της γνώμης του.

Οι λιγδιασμένες κλακέτες

Πρέπει να πω το εξής: Όταν πάτε ταξίδι κάπου βορειότερα από την Ελλάδα να ΜΗΝ φοράτε βερμούδα όταν πηγαίνετε στο αεροδρόμιο. Ευχαριστώ.

Εχθές αποφάσισα να κάνω ένα μπάνιο. Όχι κανονικό, δεν ήρθε ακόμα δεκαπενταύγουστος, στην θάλασσα εννοάω. Παίρνω τηλέφωνο τον φίλο μου τον Βασίλη, γνωστό και ως Γραμματέα, Παράνομο, Πυροσβέστη και κάπως αλλιώς που δεν θυμάμαι αυτήν την άγια ώρα, τούτη τη στιγμή, αγάλματα, να γινόμασταν αγάλματα.
Κανονίζουμε και σε μισή ωρίτσα τσιμπάω το Πεζό, τον Πυροσβέστη και τον σκύλο μου τον Μπούμπι ή αλλιώς Τζόνι. Τον μετονόμασα όταν μια φορά είχα κατεβάσει 9 Τζόνι Γουόκερ. Το περίεργο ήταν ότι δεν μπορούσα να κάνω βήμα. Τζόνι Γουόκερ και μαλακίες.

Αρχίσαμε να πηγαίνουμε προς τους μαγευτικούς Αμμόλοφους της Καβάλας, κοντά στο ηρωικό χωριό μου. Εκεί στους Αμμόλοφους πηγαίνει όλο το αφαν γκατέ και οτ κουτούρ, όμως συμβαίνουν και περίεργα πράματα τα οποία μου είχαν κινήσει την περιέργεια, αλλά δεν είχα φανταστεί τι θα ακολουθούσε…

Και εννοάω τα εξής:

-Εκεί έχω δει την μόνη γυναίκα χωρίς κυτταρίτιδα. Για Ελληνίδα λέμε.
-Το κλαμπ σαντουίτς με χορταίνει, πράμα που δεν έχει συμβεί ΠΟΤΕΣ.
-Όταν κάποιος κατουράει στην θάλασσα, αυτή γίνεται κόκκινη όπως τις πισίνες.
-Η μουσική είναι φοβερή.
-Όλες οι γυναίκες με γουστάρουν και με κόβουν όλη την ώρα…(άτσα ρε γίγαντα…)

Τέλος πάντων, αυτά είναι αρκετά για να καταλάβω ότι κάτι δεν πάει καλά. Ειδικά το τελευταίο. Οπότε κάθισα και έψαξα στην βιβλιογραφία και βρήκα ότι η περιοχή είναι ένα αρχαίο ενεργειακό πεδίο και εκεί μάλιστα ήταν κτισμένος και ο ναός του Τακατάκα, του αρχαίου θεού των Βλιμαβλίμα.

Σ.σ. : Οι Βλιμαβλίμα είναι ένας αρχαίος λαός που ζούσε στην περιοχή της νοτιοανατολικής Ευρώπης το 17.000 π.Χ., και ήταν σύμμαχοι με τους ΈΛληνες κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου. Έπειτα λέγεται ότι αφομοιώθηκαν από τους ΈΛληνες, αλλά παρατηρούμε τον φαινότυπό τους σε πολλούς ανθρώπους γύρω μας. Ένας από αυτούς είναι και το βλήμα που με είχε τρακάρει. Τώρα που είπα “γύρω” πείνασα.

Πάμε που λες στους Αμμόλοφους, βγάζουμε τα Gucci μπλουζάκια μας και την αράζουμε στις ξαπλώστρες. Ξαφνικά τότες, άρχισε να φυσάει. Παραμερίζω τον κώλο της διπλανής και κοιτάζω προς την Θάσο. Εκεί σχηματιζόταν μια ρουφήχτρα, ή καλύτερα, μια μαύρη τρύπα.

Ρουφούσε τα πάντα. Τζετ-σκι, βάρκες, παιδάκια, σκυλάκια, σκατάκια, τον Μπούμπι, ξαπλώστρες, απλώστρες, την μπύρα μου, την βότκα-γρανίτα φράουλα του Πυροσβέστη και ένα σωρό άλλα πράματα.

Όμως είχε κάνει την λάθος κίνηση…Ο Πυροσβέστης έπαθε ταπηροκρανίωση γιατί του πήρε το αγαπημένο του ποτό μέσα από τα χέρια. Και αυτό δεν πρέπει να το κάνει ποτές κανείς. Γιατί γίνεται θεριό ανήμερο. Τα κάνει όλα γης μαδιάμ. Λα μουνί, που λέει και η Άντζελα και που σημαίνει νύχτα.

Ανοίγει τον σάκο του και βγάζει από μέσα ένα σχοινί. Το δένει σε έναν βράχο και με την άλλη άκρη δένει την μέση του. Εγώ, όντας περίεργος για το τι θα συμβεί, είχα παραγγείλει ακόμα μια μπύρα και τραβούσα βίντεο. Μπορούσα να κάνω μια περιουσία. Ποτέ κανένας πούστης δεν πέφτει από τις πολυκατοικίες όταν απειλεί ότι θα το κάνει. Εδώ όμως είχα τα χιλιαρικάκια ζεστά μέσα στην παλάμη μου. Τα ένιωθα, ερχόταν.

Βγάζει και ακόμη ένα πράμα από τον σάκο, ένα κουτάκι, το οποίο είχε πάνω κάποια ιδεογράμματα. Τα αναγνώρισα έντρομος. Ο Πυροσβέστης ήταν ένας Βλιμαβλίμα…

Ορμάει με φόρα μέσα στην μαύρη τρύπα. Ξαφνικά, η μαύρη τρύπα άρχισε να ασπρίζει από το κακό της. Μετά από ένα τεταρτάκι, παρήγγειλα ακόμα μια μπύρα.Μετά από πέντε λεπτάκια, αποφάσισα να τον πάρω τηλέφωνο.

-Πού’σαι ρε;
-Τώρα τελειώνω.
-Α, ΟΚ.

Κλείνω το τηλέφωνο ενθουσιασμένος με τις φοβερές υπηρεσίες της Κοσμοκλέφτες. Ακόμα και μέσα σε μαύρες τρύπες πιάνει…Να το κάνουν σλόγκαν. Ε ακούτε; Να το κάνετε σλόγκαν.

Σε δυο λεπτάκια ο Γραμματέας βγαίνει. Ανοίγει το κουτάκι, και η τρύπα άρχισε να ρουφιέται μέσα σε αυτό όπως οι σαπουνάδες στο σιφώνι. Κλατς, έκλεισε.

-Ρε συ Παράνομε, τι ήταν αυτό;
-Είναι ένα κειμήλιο που μου το άφησε η γιαγιά μου.
-Πω πω, τα σπάει. Να σε πω, έχεις κανένα που να σου περισσεύει για να καθαρίζω το σπίτι;
-Μπα…

Παραγγέλνω ακόμη μια μπύρα.

-Ρε συ, που είναι ο Μπούμπης;
-Κάθισε από την άλλη πλευρά γιατί γνώρισε μια σκύλα και θέλει να χαρεί τον έρωτά του.
-Καλύτερα το κοπρόσκυλο, κάθε μέρα έτρωγε 10€ κροκέτες, με είχε ξετινάξει.
-Να σε πω, έχεις καθόλου μέρος στην τσάντα σου να βάλω το κουτάκι;
-Ναι, ρίχ’το εδώ. Να σε ρωτήσω, τι σημαίνουν αυτά τα ιδεογράμματα;
-Το κουτάκι με τις μαλακίες, μην το μπερδεύετε με το κουτάκι έκτακτης ανάγκης.

Ποίο είναι το ηθικό δίδαγμα; Ο κόσμος είναι πολύ μικρός…