Στις Μαλδίβες λοιπόν έμεινα για περίπου ενάμιση χρόνο. Εκεί γέννησα το παιδί μου. Ήταν κοριτσάκι, και την ονόμασα Παρασκευούλα. Σύμφωνα με το “The idiot’s guide to the Chosen Ones”, αυτό είναι το όνομα που πρέπει να έχουν οι θηλυκές εκλεκτές.
Εκεί η Παρασκευούλα πρωτοπερπάτησε, πήγε σχολείο, ερωτεύτηκε, έκανε έρωτα, έσκασε τον πρώτο της μπάφο, χτύπησε τα δάκτυλά της και έγινε το γειτονόπουλο κιμάς. Ε καλά να πάθει, αφού την έπαιρνε μάτι όταν γδυνόταν με ορθάνοιχτη την πόρτα.
Αφού είχαμε πιστέψει όλον αυτόν τον καιρό ότι μας είχανε χάσει οι τύποι που μας κυνηγούσαν από την προηγούμενη ιστορία -δεν την θυμάμαι, το μόνο που θυμάμαι είναι το ότι έγραψα στο τέλος ότι συνεχίζεται, ακόμη και εγώ ο ίδιος θέλω να ξεχάσω τις μαλακίες που γράφω- είχαμε χαλαρώσει πάρα πολύ. Δεν κουβαλούσα πλέον μαζί μου το ούζι και και το φωτόσπαθό μου, ούτε η Παρασκευούλα το μπιμπερό της με το καυτό γάλα φραγκόκοτας.
Ένα βράδυ που κοιμόμασταν, παρατήρησα μια σκιά έξω από το σπίτι. Κοιμάμαι με το ένα μάτι ανοιχτό. Πήρα την πηρούνα που έχω για το κοτόπουλο και βγήκα προσεκτικά και αθόρυβα έξω για να εξουδετερώσω τον αντίπαλο. Και τότε πετιέται από τον παραδιπλανό θάμνο ένας νίντζα ντυμένος στα πορτοκαλί, δηλαδή το χρώμα του τάγματος της Αγριόπαπιας με Μανταρίνια Ογκρατέν.
Ο νίντζα αρχίζει κα πετάει αστράκια το ένα πίσω από το άλλο. Τώρα θυμήθηκα την απίστευτη μεταγλώττιση του Καμπαμαρού νομίζω. “Με χτύπησε με νυχτερίδα”. Όπου νυχτερίδα bat αγγλιστί. Αλλά και ρόπαλο…Επίσης και στον Σερίφη του Διαστήματος “Πάπια” αντί για σκύψε-duck.
Ελισσόμουν συνεχώς σαν το χέλι και σε αυτό με βοηθούσε το κορμί μου το φιδίσιο που ‘ναι μπρος και πίσω ίσιο. Και εκεί που ήμουν στον αέρα σε ένα ανάποδο φλικ φλακ, τον έφτυσα με τρομακτική δύναμη. Και τετέλεσται.
Έφτιαξα τσάτρα πάτρα έξι-επτά βαλίτσες, βούτηξα το μωρό στην αγκαλιά μου και πήρα το πρώτο τσάρτερ της NTUI για Τατζικιστάν. Είναι ο νέος, ανερχόμενος, σούπερ ουάου, πολυ αφάν γκατέ και οτ κουτούρ προορισμός. Τα λασπόλουτρά του με γάλα καμήλας είναι η καλύτερη τουριστική ατραξιόν του και τους μαζεύει συνάλλαγμα με τους κουβάδες. Είχα κάνει αίτηση για regional manager αλλά πήρα τον πούλον. Τα τέσσερα μάστερ μου δεν ήταν αρκετά για τους τσοπανοβοσκούς της στέπας. Ηλίθιοι σοβιετικοί.
Εκεί μας περίμενε ο σύνδεσμός μας. Ένας καταπληκτικός τύπος που έλεγε φοβερά ανέκδοτα. Ειδικά ένα που μας είπε με κάτι τανκς και κάτι μακαρόνια ήταν καταπληκτικό. Ήρθε και μας πήρε με ένα αυτοκίνητο άγνωστης για εμένα μάρκας, Ελέι-Ντιέι. Ήταν φοβερό, χλιδάτο, με τριάντα τέσσερα αεροτσούβαλα και ζώνες ασφαλείας εννιαπλών συνδέσμων. Αν τράκερνες δηλαδή και γλύτωνες, θα καιγόσουν σίγουρα μετά γιατί δεν θα μπορούσες να λυθείς.
Φτάσαμε σε μια παλιά οικοδομή, από αυτές τις τετράγωνες, με τα κόκκινα τούβλα να θυμίζουν παλιές εποχές. Πήραμε τον ανελκυστήρα. Ανάμεσα στον 45ο και 46ο όροφο, ο Τατζίκος σύνδεσμος – εν συντομία Τα.Σ. παρακάτω- πάτησε το στοπ. Εμένα μου πήγε να και σκεφτόμουν πώς θα μεγαλώσω ακόμα ένα παιδί. Τελικά κατάλαβα ότι ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ορόφους υπήρχε μια μυστική πόρτα. Την άνοιξε με κάποια ακαταλαβίστικα λόγια, τα οποία θύμιζαν Γιαπωνέζικα.
-Τι γλώσσα είναι αυτή;
-Γιαπωνέζικα.
-Από ποιον τα έμαθες;
-Από τον Urahara Kisuke.
-Τον εφευρέτη των περτικαλί πευκακίων με άρωμα καρύδας;
-Ναι, αυτόν, τον ξέρεις;
-Όχι.
-Α, καλά.
Το μυστικό δωμάτιο ήταν ένας χώρος εικοσιτριών τετραγωνικών μέτρων, επτά επί επτά.
-Εδώ θα είναι το κρησφύγετο σας για τις επόμενες δέκα μέρες. Δεν μπορώ να σας κρατήσω παραπάνω. Με συγχωρείτε τώρα, πρέπει να φύγω, με περιμένει η μαμάκα μου για φαί.
Ο γεροδεμένος και αιμοδιψής Τας άνοιξε την πόρτα. Αλλά δεν είδε ότι το ασανσέρ έλειπε και έπεσε μέσα στο φρεάτιο. Έσκασε στον πάτο σαν σπανακόπιτα. Μας κόπηκαν τα πόδια. Τι θα κάναμε μόνοι μας εκεί, σε αυτό το άγνωστο και αφιλόξενο μέρος;
Και τότε η Παρασκευούλα έδειξε σημάδια της πραγματικής της δύναμης. Σηκώνει τα χέρια της στο ύψος των ώμων. Μια μπλε αύρα τα καλύπτει. Ξαφνικά, εμφανίζεται ο Τας από την πόρτα, πετούμενος. Η Παρασκευούλα κάνει μια κίνηση με τα χείλη της, σα να του δίνει πνοή. Εκείνος άνοιξε τα μάτια του και άρχισε να βήχει.
Οφείλω να ομολογήσω ότι συνταράχθηκα. Αυτό το παιδί άρχισε να με φοβίζει. Αν και το κάρμα του ήταν λευκό, δείγμα της καλής του ψυχής. Άσχετα που ο πατέρας του, ο Κρίστιαν, παίζει το διαβόλι στις Μάγισσες.
Ο Τας δεν πολυκατάλαβε τι είχε συμβεί, και το μόνο που πρόδιδε το ότι κάτι του είχε συμβεί ήταν ότι είχε ξεχάσει το φαΐ με την μάνα του. Αν θυμόταν το ξύλο που του ρίχνει όποτε δεν πηγαίνει θα έτρεχε δίχως αμφιβολία.
“Ο μόνος τρόπος για να γλυτώσετε, είναι να τους καθαρίσουμε όλους. Δεν μπορείτε να κρύβεστε για μια ζωή…”
Ανοίγει μία ντουλάπα. Αποδείχτηκε ότι ήταν πραγματικό οπλοστάσιο. Φωτόσπαθα, μπιμπερό, μπαζούκας, πιπίλες, Λέοπαρντ, ΑΚ47, πινέλα, γιογιό, ένας ταριχευμένος αρουραίος και το λέιζερ όπλο του Voltron 5.
Εξοπλιστήκαμε και αρχίσαμε για την μακρά μας πορεία προς την είσοδο της κοίλης γης. Θα τους κάναμε ντου στην έδρα τους. Περπατούσαμε έξι μέρες και δέκα νύχτες πάνω στα βουνά, μέσα στα χιόνια. Όμως, λες και κάτι μας προστάτευε, δεν πάθαμε τίποτα αν και ήμασταν με ένα χαβανέζικο πουκαμισάκι ο καθένας. Οι δυνάμεις του παιδιού γινόταν ολοένα και πιο ισχυρές.
Όταν φτάσαμε έξω από τις πύλες, ο Τας μίλησε ξανά Γιαπωνέζικα. Ξαφνικά έπεσε πυκνή ομίχλη. Για τα επόμενα δέκα δευτερόλεπτα δεν βλέπαμε τίποτα. Αλλά μόλις ξεκαθάρισε το τοπίο, τον είδαμε. Ήταν ο Νέμεσις και η συνοδεία του. Ο αρχηγός. Η ψυχή. Η συλλογική οντότητα. Το λεγόμενο Κτήνος της Κάτω Γης. Ο φόβος και τρόμος των ανθρώπων, απεικονίζεται σε κάθε μυθολογία σε όλο τον κόσμο. Στο έπος του Γκιλγκαμές, στην Οδύσσεια, στο Τρίτο Στεφάνι.
Επειδή είμαστε και πολύ φοβεροί τύποι, καθαρίσαμε την συνοδεία του αμέσως, μόνο με επτά μπουνιές. Ο Νέμεσις όμως ήταν παντοδύναμος.
Πρώτος, τραυματίστηκα εγώ. Τα χέρια μου ήταν κομμένα και τα γυαλιά ηλίου μου είχαν σπάσει. Τα κατακόκκινα μάτια του μου καίγανε την ψυχή.
Ο Τας, σωστή πολεμική μηχανή, σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά του. Είχε καταφέρει πολλά χτυπήματα στον αντίπαλο αλλά κάποτε θα κουραζόταν και αυτός.
Η Παρασκευούλα δεν συμμετείχε. Είχε κλείσει τα μάτια και έλεγε κάτι ακαταλαβίστικα.
Ξάφνου, ο Τας εξαντλημένος πέφτει στα γόνατα. Ο Νέμεσις πάει από πάνω του και κάνει να του κόψει το κεφάλι με το Wilkinson ξυραφάκι του.
Αλλά ο ουρανός σχίζεται από μια αστραπή και κόβει το χέρι του Νέμεσις. Η Παρασκευούλα ανοίγει τα μάτια. Χαμογελάει. Είχε επικαλεστεί τον Rayden.
Όλες αυτές τις μαλακίες τις εμπνεύστηκα σήμερα που ήμουν δρομολόγιο και είδα έναν συνάδελφο φορτηγατζή να γράφει στην μετώπη του Volvo του “Rayden”. Φυσικά τον σταμάτησα και τον κέρασα ένα με βραστό λουκάνικο στην επόμενη καντίνα. Για τους ανίδεους, Rayden είναι ο θεός του κεραυνού από το Mortal Combat. Απλά απίστευτο και πιο απίστευτος ο φορτηγατζής που με έκανε να νιώσω νοσταλγία. Συνεχίζω.
Ο Rayden, λουσμένος με ηλεκτρικές εκκενώσεις, ήταν μπροστά μας. Ο αρχαίος φρουρός, που η απόστολή του ήταν μία και μοναδική: να επέμβει όταν του το ζητούσε η, όπως τελικά αποδείχτηκε, Παρασκευούλα.
“Επιτέλους, τόσα εκκατομύρια χρόνια ήθελα να κλωτσήσω αυτόν τον μαδαφάκα”, είπε, και εξαπέλυσε τους κεραυνούς του στον Νέμεσις.
Κάναμε ένα τσιμπούσι μετά καλύτερο και από αυτό που είχαμε κάνει με το κατσικάκι το Πάσχα στο χωριό. Πεντανόστιμος ήταν.
Εκεί που χαιρόμασταν, κάναμε μεγάλη μαλακία και δώσαμε στον Rayden να πιει τσίπουρο. Ήπιε τόσο πολύ που άρχισε να κεραυνοβολεί τα περιστέρια για πλάκα. Τελικά τον σκοτώσαμε για να μην καταλήξουμε και εμείς σαν τον Νέμεσι. Έτσι νομίζαμε τουλάχιστον, αλλά ως γνωστόν οι θεοί δεν σκοτώνονται, οπότε μας έστειλε σούμπιτους στην κόλαση.
Ευτυχώς έχει dsl εδώ και περνάει λίγο η ώρα.
