Verykoko

Μπήκα στο αμάξι. Η εσάνς βανίλιας, σάπιου μήλου και αβοκάντο χτύπησε τα ρουθούνια μου. Πρέπει να πάρω ένα φορτηγάκι για το μανάβικο και να σταματήσω να παιδεύω το Πεζό.
Βάζω μπρος. Πάλι χτύπησε η μίζα. Βγάζω το πράμα για τον ήλιο από το παρμπρίζ που δεν ξέρω πως το λένε. Αν ήμουν ο σπασίκλας γιος της φιλολόγου από το λύκειο ίσως έψαχνα στο λεξικό.

Πετάω από το παράθυρο ένα παλιό μπουκαλάκι με νερό που είχε πιάσει πρασινάδα.
Όποτε πετάω κάτι από το παράθυρο μου έρχεται στο μυαλό ο πατέρας μου να πετάει ένα κουτί γάλα στην εθνική. Προ αμνημονεύτων ετών αλλά ακόμα το θυμάμαι και πρέπει να πω ότι έγινε το ίνδαλμά μου από τότες.

Τα αμορτισέρ τρίζουν. Η Καιτούλα ήταν δυναμίτης χθες. Και εγώ όμως δεν πήγα πίσω (μη χέσω!!!)
Μετά από μια ώρα έφτασα. Έβγαλα το κράνος μου και έβγαλα την αλυσίδα από το πορτ μπαγκάζ. Το δένω στο δέντρο.
Χτυπάω το κουδούνι.

Ανοίγει η θεία μου. Αγέραστη, αγέρωχη, σωστή αμαζόνα.
Γεννήθηκε το 1786 στο μαγευτικό Πηδηχτό. Δεν πήγε πολύ σχολείο, όπως ήταν φυσικό εκείνη την εποχή. Μόνο ένα μεταπτυχιακό στο Shipping στο Ρότερνταμ. Και αυτό με τα χίλια ζόρια.

Την τελευταία φορά που την είδα ήταν στον γάμο του εγγονού της και πρώτου μου ξαδέρφου Σάκη. Εκεί που χορεύαμε ένα μαγευτικό ταγκό, γυρνάει και μου λέει κάτι που θα με στοίχειωνε μια ζωή:

(Αντίλαλος και βάθος) «Τοο καλόοοο χέσιμοοοο είναι θέμα timinggg Dominoooo….»

Μόλις το άκουσα έφυγα. Ένιωσα ότι κάτι με κυνηγούσε. Ένα φάντασμα με καταδίωκε και δεν θα μπορούσα να γλυτώσω μόνο αν έβρισκα το βαθύτερο νόημα.
Μια φοβερή φωνή πλανιόταν στον αέρα:

(Πάλι αντίλαλος και βάθος, αλλά με πιο θριλεριάρικη φωνή)»Όταν το βρείς γύρνα πίσωωωωωωωω. Τότε θα καταλάβω ότι είσαι ο εκλεκτός….»

Έψαξα σε κρυφά αρχεία σε καταπακτές. Πλακώθηκα με καλόγερους στη Μονή Εσφιγμένου. Βρίστηκα με επιστάτες και θυρωρούς. Έπιασα την γυναίκα μου στα πράσα με τον Γιαννάκη από το μπακάλικο. Έπιασα τον Γιώργο με την αποπάνω αποπάνω του.Measured myself in meters, kilometers and finally in character. Πήγα στη Σαμοθράκη σε ρέιβ πάρτι. Γύρισα κάθε καταγώγιο του Σόχο. Ωραίο χωριό ο Σοχός, και με πολύ φαΐ. Χόρεψα σάμπα με βραζιλιάνες. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο. Κουλούρι.

Ο καιρός περνούσε και είχα απογοητευτεί. Ένιωθα χαμένος. Τα νεύρα μου είχαν αρχίσει να σπάνε. Είχα βυθιστεί σε έναν κόσμο που το μόνο που υπήρχε ήταν η φωνή της θείας μου. Της Βερυκοκούλας του Πηδηχτού.

Ένα βράδυ μετά από ένα ξενύχτι, περνούσα έξω από γνωστό γυράδικο της συμπρωτεύουσας. Μια ψιλοπείνα την είχα, όπως πάντα, και σταμάτησα και χτύπησα δύο γυράκια. Βάλσαμο σε λέω βάλσαμο.

Γυρνάω σπίτι και ανοίγω την τηλεόραση στο TV100. Το κανάλι είναι για τα μπάζα, ο «Ατσαλάκωτος Bill» είναι για τα μπάζα, τα δημοτικά τσιράκια του που την είδαν μπάτσοι είναι για τα μπάζα, αλλά η εκπομπή «Δορυφόρος» τα σπάει ρε φίλε σε λέω. Ο τυπάς που την παρουσιάζει είναι ΘΕΟΣ.

Εκεί που έβλεπα έναν διαγωνισμό στριπτίζ στη Ρουμανία (η τύπισσα ήταν και τρελό …απ’αυτό τέλος πάντων αλλά ήταν στάνταρ εκπαιδευμένη από τους Βρετανούς SAS. Πολύ πράμα…) αρχίζω και νιώθω ενοχλήσεις στην κοιλιά μου. Όσο πήγαινε και δυνάμωνε η ενόχληση και άρχισα να νιώθω πως μέσα μου χλιμιντρίζει ελέφαντας. Τότε αποφάσισα να πάρω το ψευτοκουλτουριάρικο περιοδικό μου που έχει αφιέρωμα στην Bjork και να τραβήξω κατά το δάσος.

Με την Bjork έχουμε σχέση αγάπης και μίσους. Αυτή με λατρεύει και εγώ την μισώ. Έτσι απλά. Όπως λέμε: «Όχι πια σεξ, μόνο φίλοι.» «Θα σε σπάσω στο ξύλο.» «Πεινάου.» Το πως γνωριστήκαμε θα σας το πω άλλη φορά.

Και εκεί που χαλάρωνα, το ένιωσα. Το μυαλό μου άδειασε τελείως και ξαναγέμισε. Αυτή τη φορά με φως και γνώση. Και τότε άκουσα την φωνή που με στοίχειωνε να ουρλιάζει σαν τον δράκουλα που λούζεται με ηλιαχτίδες… Το είχα νικήσει.

Τρέχω στο αυτοκίνητο με το σκατό στο χέρι (που λέει ο λόγος) και ξεκινάω για το Πηδηχτό. Σε 4 ώρες ήμουν εκεί. Έκανα και μια στάση στην Σπάρτη. Μ’αρέσει η Σπάρτη.

Χτυπάω το κουδούνι. Ησυχία. Ξαναχτυπάω. Πάλι ησυχία. Ακούω πίσω μου βήματα.
-Η Βερυκοκούλα μας άφησε…
-Πέθανε η θεία;
-Όχι, παντρεύτηκε έναν μούτσο. Ήθελε να πάρεις αυτό.

Ο καλοκάγαθος γέροντας μου έδωσε ένα ημερολόγιο. Ήταν οι φωτογραφίες της Βερυκοκούλας. Οι περισσότερες ήταν θολές. «Ήταν φτιαγμένη όταν τις έβγαζε» , μου έλυσε την απορία ο παππούς. » Σε εκείνη την Ολλανδία είχε ξεφύγει λιγάκι ξέρεις. Για να καταλάβεις τι εννοώ, δες τι βλακείες γράφει στην τελευταία σελίδα.»

Γυρίζω στην τελευταία σελίδα του άλμπουμ, όπου ήταν γυμνή η θεία και κρεμιόταν από ένα δέντρο. Στο σχόλιο δίπλα έγραφε: «Είσαι ο εκλεκτός».

Η ζωή μου άλλαξε από τότε. Ζούσα κάθε μέρα σαν την τελευταία. Η τσατσά της γειτονιάς μου έφτιαξε πολυκατοικία σε τρεις μήνες και η μπαργούμαν από Citroen Saxo βρέθηκε με Volvo. Ροζ. Με άσπρες βούλες. Και με πινακίδα «Gr8inBed».

Τελικά κατέληξα να ζητιανεύω στην Άθωνος και να πουλάω χαρτομάντηλα γιατί έφαγα όλα μου τα λεφτά το ζώο. Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα; Όντως, η άγνοια είναι ευτυχία παιδιά μου…

Advertisements

2 responses to “Verykoko

  1. Μόνη Εσφιγμένου αρχηκλώσσα σλαβοκουμουνίας! Αυτού Ζητωτές Παλαμά
    πρόδοσαν Ελληνισμό στον σλαβομονγολισμό με ανατολίτηκη δαιμονία
    ησυχασμο και έσφαξαν αριστοκρατία Θεσσαλονίκης να ιδρυσουν
    οβσηνα σλαβοκουμουνιάς! Εστησαω σπιούνο σφετεριστή Καντακουζινό
    με σλαβομονγολικά στρατεύματα, αξανοίγοντας θηρες δια τουρκοκρατία.
    Τοήνβης έδειξε ότι η Ζηλωτή φορολογία έπιεσε αγρότες Μικράς Ασίας
    να ασπασθούν τους Τούρκους.

  2. πυρκαγιά πυρκαγιά
    στα μοναστηριά
    και στα ξανθά μαλλιά
    και γαλάζια ματιά
    να γλιτώσουμε σκλαβιά
    απο την σλαβοκουμουνιά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s