Ψυχολογικό #646 : WC τρίμπιουτ

Ξυπνάω. Το κεφάλι μου είναι βαρύ. Κοιτάζω δεξιά-αριστερά. Δεν αναγνωρίζω το μέρος.

Τα ρούχα μου είναι μέσα στην σκόνη και τρύπια. Νιώθω σαν να έπεσα από ελικόπτερο. Σηκώνομαι όρθιος. Στο βάθος βλέπω ένα βενζινάδικο της «Hell». Ξεκίνησα να περπατάω ως εκεί. Τα πόδια μου πονάνε. Ζαλίζομαι.

Τα αυτοκίνητα με κορνάρουν. Παρατηρώ καλύτερα τα ρούχα μου. Είμαι χειρότερα απ’ ότι νόμιζα. Το πουκάμισό μου είναι κατακόκκινο.

Ο μάστορας ήταν χοντρός και πασαλειμμένος με μουστάρδες. «Μάλλον ξύπνησα μέσα σε αμερικάνικη ταινία», σκέφτομαι. Ξεγλυστρώ στην τουαλέτα.

Το πρόσωπό μου είναι χαρακωμένο. Το πλένω με κρύο νερό. Τσούζει. Στην διπλανή τουαλέτα ένα ζευγάρι νταλικέρηδων κάνει παθιασμένο, αγνό και αμόλυντο έρωτα, όπως την πρώτη τους φορά. Χτενίζομαι, βάζω ζελέ, ξυρίζω τις αμασχάλες και παίρνω μάτι το ζευγάρι από δίπλα. Το να είσαι ψηλός έχει φοβερά πλεονεκτήματα.

Καθώς παρατηρούσα αυτήν την σύγκρουση γιγάντων, αναρωτιόμουν ποιος είμαι. Τι κάνω εδώ, που να πάω μετά, πόσο καιρό τα έχουν, που γνωρίστηκαν, οι νταλίκες είναι βολικές;

Ψάχνω τις τσέπες μου. Τσίχλες, καπνός, Rizzla ασημί. Στρίβω. Χαλαρώνω. Νιώθω τις σκέψεις μου να μπαίνουν σε σειρά.

Περιμένω να τελειώσουν τα παιδιά. Βγαίνω και αρπάζω στα κρυφά ένα κρουασάν ιδιωτικής ετικέτας, από τα φθηνά. Το στριμώχνω ανάμεσα στην μπυροκοιλιά και το εσώρουχο.
«Τουλάχιστον ως εδώ είχα καλή ζωή. Το μπυροκοίλι είναι ένδειξη κύρους και ανώτερης κοινωνικής τάξης.»

Βγαίνω στον δρόμο και κάνω οτοστόπ. Μετά από μισή ώρα σταματάει ένα κόκκινο παλιό αυτοκίνητο. Μέσα είναι δυο τύποι. Μου κάνουν νεύμα να ανέβω. Ανοίγω την πίσω πόρτα, μπαίνω. Δεν με ρωτάνε τίποτα,δεν λέω τίποτα. Νιώθω ότι ξέρουν τι έχει συμβεί, και τα μέσα μου σπαράζουν να μάθουν. Αλλά δεν τολμώ να πω λέξη.

Μετά από δέκα λεπτά πιάνει μπόρα. Ένα τριαξονικό μπροστά μας ασθμαίνει. Ο οδηγός μας το προσπερνά. Φώτα. Κόρνα.

Ξυπνάω. Το κεφάλι μου είναι βαρύ. Κοιτάζω δεξιά-αριστερά. Δεν αναγνωρίζω το μέρος.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι. Τα παντζούρια είναι κλειστά. Παρατηρώ ένα άλλο παντζούρι στην άλλη μεριά του κρεβατιού. Κοιμόταν ήσυχα. Το πρόσωπό της ήταν γαλήνιο.

Ανάβω το πορτατίφ. Πάνω στο τραπεζάκι Rizzla XL. Η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο βαριά. Ανοίγω την κουρτίνα. Βλέπω πόδια να περνάνε μπροστά από τα μάτια μου. Είναι νύχτα.
Πηγαίνω στο μπάνιο. Κοιτάζω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη. Είναι χαρακωμένο. Οι πληγές τρέχουν ακόμα αίμα. Κοιτάζω τα πεταμένα ταμπόν στο πάτωμα. Πλένω το πρόσωπό μου, τσούζει. Χαμογελάω στον εαυτό μου. Τα δόντια μου είναι κίτρινα. Παίρνω την οδοντόβουρτσα και τα τρίβω ώσπου να ματώσουν τα ούλα μου.

Παίρνω το μπουφάν και βγαίνω έξω. Ψάχνω τις τσέπες μου. 10$ και ένα χαρτάκι.
«65str.» Μπαίνω σε ένα ταξί και ξεκινάμε για την 65η. Έτσι όπως κοίταζα από το παράθυρο ένα χαμόσπιτο μου θύμιζε κάτι. Λέω τον tarifa να σταματήσει. Σταμάτησε.

Μπαίνω στο σπιτάκι. Κοιτάζω ψηλά, θα ‘ταν-δεν θα’ ταν 25 ορόφους.
Εκεί που ανέβαινα προσεκτικά τις σκάλες, βλέπω τον Τζακ Μπάουερ να εισβάλλει σε ένα διαμέρισμα. Τον προσπερνώ διακριτικά και συνεχίζω προς τα πάνω. Από μια πόρτα ακούγονται Led Zeppellin και τρανταχτά γέλια. Πλησιάζω. Η πόρτα ανοίγει και με βουτάνε δυο ντουλάπες. Οι χαρακιές στο πρόσωπό μου έγιναν περισσότερες. Δεν έβλεπα τίποτα από το αίμα. Ξαφνικά κάποιος μου πετάει κρύο νερό. Έτσουξε.
«Καλώς μας βρήκες. Έχουμε δουλειά το βράδυ.»

Μπαίνουμε στο μαγαζί. Είναι σε μια περιοχή βρώμικη με πολλού αστέγους. Στην πόρτα ένας μαύρος μιλάει Γαλλικά στο κινητό του. Κάποιος μου χτυπάει κάτι σαν σφραγίδα. Το μπλακ λάιτ αποκαλύπτει την λέξη «Domino». Τότε ένα ρίγος διαπέρασε την σπονδυλική μου στήλη. Δεν ξέρω γιατί.

Πηγαίνω προς την τουαλέτα. Μια κοπέλα, γύρω στα 30 με κοιτάζει. Την κοιτάζω και εγώ. Μπαίνει στις γυναικείες. Ακολουθώ.
Τα δάχτυλά της κίτρινα από τα τσιγάρα. Ανάμεσά τους μελανιές από τσιμπήματα. Η ανάσα βρωμάει Smirnoff North. Βάζω 2$ στο μηχάνημα. Κλείνω τα μάτια, ακούω μόνο την βαριά ρυθμική ανάσα της. Κορύφωση. Ησυχία.

Κλείνω την πόρτα πίσω μου. Αρπάζω ένα τσούπα-τσουπς από το σταντ. Γλύτωσα την υπογλυκαιμία προς το παρόν. Τρέχω προς την έξοδο. Κοιτάζω τα χέρια μου. Αίμα. Τρομοκρατούμαι. Βγαίνω στον δρόμο. Ξαφνικά κάνει κρύο. Δεν νιώθω τίποτα άλλο. Μόνο κρύο.

Ξυπνάω. Το κεφάλι μου είναι βαρύ. Κοιτάζω δεξιά-αριστερά. Δεν αναγνωρίζω το μέρος.

Τα ρούχα μου είναι μέσα στην σκόνη και τρύπια.

Advertisements

2 responses to “Ψυχολογικό #646 : WC τρίμπιουτ

  1. asteri mou to prwto sou miso fusouse k to ksereis. to deutero kommati an k poli kalo san idea ithele to kati parapanw nomizw.

    sumperasmata:

    1. oi perigrafikes sou ikanotites einai terasties k na to ekmetalleuteis auto.

    2. thelw opwsdipote sunexeia tou keimenou me extra istories…. opwsdipote!!!

    3. lew na sunergastoume na grapsoume kanena thriller senariaki na tsepwsoume merika miria apo to hollywood… ante ki apo to bollywood ama mas katsei!!!! lol

  2. Γουστάρω Bollywood, αντί για Πεζό θα έχω για όχημα ελέφαντα!

    Με κάνεις και κοκκινίζω…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s