Επιχείρηση «Keravnovolos Oxetos»

Την προηγούμενη εβδομάδα κατέβηκα κάτω στην πρωτεύουσα για την ορκωμοσία των Ικάρων.
Πηγαίνω κάθε χρόνο, διότι ως παλιός πιλότος, με συγκινούν αυτά τα πράματα. Συγκλονίζεται το είναι μου.

Μετά τη δουλειά,κατά τις 9-9.30, τσίμπησα το Πεζό μου και μετά από ένα εφτάωρο έφτασα στον φίλο μου στο Παγκράτι. Το θέμα είναι ότι με κοροϊδεύουν όλοι που έκανα τόσες ώρες εκτός από τον Γιώργο τον Αποφλοιωτήρα που το έχει κάνει σε επτάμιση. Πρέπει να άκουσα 165 τραγούδια στο εμπιτρί. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, αν πήγαινα με τρένο θα είχα φτάσει σε τεσσεράμισι ώρες. Και δεν θα είχα κίνδυνο να τρακάρω στην Ομόνοια. Παρατρίχα.

Την άλλη μέρα πήγα στο Τατόι. Αφού έκανα τον σταυρό μου και έξι-επτά μετάνοιες περνώντας από τα ανάκτορα, πήγα και κάθισα στην καρεκλίτσα μου, ρεζερβέ από την κυρά-Σούλα την καθαρίστρια που με θυμάται από τότες που ήμουν και εγώ μέσα στη σχολή.
Με την κυρά-Σούλα είχαμε περάσει πάρα πολύ καλά. Ήταν αυτή που μου έμαθε την χαρά του σεξ με πειθαρχία. Τώρα τι σημαίνει αυτό δεν ξέρω αλλά δεν πειράζει.

Κοιτούσα λοιπόν τον Πρόεδρο να παραδίδει τα ξίφη στα νέα παλληκάρια και περίμενα να τελειώσουν κάποτες για να πάω και να ορμήξω στον μπουφέ. Προμηνυόταν καταπληκτικός, με τα φιλέτα του, τα χαβιάρια του, τους σολομούς του. Και εκεί που μου τρέχαν τα σάλια από την αδερφή ενός που είχε έρθει με το σούπερ μίνι για να καμαρώσει τον αδερφό της, από πάνω μας εμφανίζεται ένα Μιράζ 8000 των τούρκικων αερογραμμών. Με έναν εκκωφαντικό θόρυβο, ο πιλότος αρπάζει την Προεδράρα.

Το ραδιόφωνο παίζει το Perfect Strangers σε εκτέλεση των Dream Theater. Μισό λίγο να κάνω ένα κρύο ντους.
Κάθε φορά θυμάμαι τoν ζητιάνο στο Άμστερνταμ πριν 3 χρόνια που έκανε «πουμ πουμ πουμ, πουμ πουμ ποπουμ πουμ πουμ» στον ρυθμό του.

Μετά την εκτεταμένη παρένθεση συνεχίζω.

Όλοι μείναμε έκπληκτοι από τα γαμηστερά εφέ και την αλά ιερό ξύλο σκηνοθεσία. Αρχίσαμε όλοι να χειροκροτούμε και να φωνάζουμε «Οε οε Προεδράρα σ’αγαπάμε οε οε». Περιμέναμε κανένα μισαωράκι αλλά ο Πρόεδρος δεν εμφανιζόταν. Τότες το αλάνθαστο ένστικτό μου κατάλαβε τι παίζει. Ο πρόεδρος είχε βαρεθεί και την έκανε με ελαφρά.

Βγάζω το παντελόνι μου και βουτάω μια ντακότα. Όπως όταν κάνεις μπάνιο στη θάλασσα και περνάει από πάνω σου ένα αεροπλάνο, όλοι οι εξπέρ γύρω σου λένε ότι είναι ντακότα. Αν τολμήσεις και τους πεις ότι αυτό είναι πυροσβεστικό, αυτοί θα σου πουν ότι όταν ήταν αυτοί στη Λεγεώνα των Ξένων τέτοια οδηγούσαν.

Απογειώνομαι και σε 3 λεπτά αφήνω το FIR Αθηνών και μπαίνω στο FIR Αγκύρας. Βομβαρδίζω κάτι μπαρουταποθήκες και έφτασα επιτέλους το κρησφύγετο της Προεδράρας μας. Ε τι σημαίνει πως το βρήκα; Δεν έχω αναφέρει ότι δούλευα για το ΝΑΤΟ;Βέβαια, ήμουν αυτός που αποκωδικοποίησε την συσκευή «Αίνιγμα» το ’40-’45.

Βάζω το νάιτ βίζιον και στοχεύω τον ουρανοξύστη με πυραύλους Ντόπαχοκ. Πατάω το πλήκτρο αφής και εκτοξεύεται ο νούμερο ένα. Περνάει μέσα από το παράθυρο του 61ου ορόφου, κάνει δεξιά στην πόρτα, παίρνει τον ανελκυστήρα ως τον 82ο, χτυπάει την πόρτα του 829, μπαίνει μέσα και σκάει.

«Όχι ρε πούστη, πάλι αστόχησα».
Αυτό ήταν ένα πρόβλημα που το είχαμε από το ’64. Οι έξυπνες βόμβες ήταν από τότες χαζές.

Αποφάσισα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Πηδάω με το αλεξίπτωτό μου και σκάω στην ταράτσα. Βγάζω το AK47, την κορδέλα που μου είχε χαρίσει ο Τζον Ράμπο στο μέτωπο του Αφγανιστάν και τον σουγιά που μου είχε φέρει η μαμά μου από την Ελβετία. Οπλισμένος με περίσσιο θάρρος, αρχίζω και κατεβαίνω τις σκάλες.

Δύο ώρες αργότερα, 97 ορόφους παρακάτω και 34 κιλά λιγότερα, έφτασα στον Πρόεδρο. Ανοίγω την πόρτα. Κάπνιζε πούρο και διάβαζε Μέτροσπορ.

-Πρόεδρε, έχετε Μέτροσπορ εδώ κάτω;
-Είμαι συνδρομητής.
-Φοβάμαι ότι πρέπει να έρθετε μαζί μου.
-Νομίζεις ότι θα παραδοθώ τόσο εύκολα σε ένα σκουλήκι σαν εσένα;
-Όχι.
-Κακώς. Αμπντούλ, μάζεψε τις βαλίτσες, φεύγουμε.

Το F-22 έγινε κομμάτια όταν εκτοξεύτηκα, οπότε έπρεπε να γυρίσουμε με τα πόδια. Αλλά ήταν μια επικίνδυνη αποστολή. Η ζούγκλα του Αμαζονίου είναι τεράστια…
Με τον σουγιά έκοβα την πυκνή βλάστηση. Ξαφνικά, ακούω ομιλίες.

-Πρόεδρε, πέσε κάτω.

«Σουτζούκ λουκούμ κιουτσούκ σταμπούλ γκιελ μπουρντάν βου λε βου άουσγκανγκ.»

Ήταν φανερό ότι μιλούσαν για εμάς. Πιο συγκεκριμένα: » Εχθές που λες Τάκη γύρισα σπίτι μετά από την περιπολία. Και εκεί που χαμουρεύομουν με την Αϊσέ, με παίρνει τηλέφωνο εκείνος ο κόπανος ο λοχαγός και μου είπε να γυρίσω στο στρατόπεδο γιατί έπεσε ένα πυροσβεστικό στο κτίριο διοίκησης.»

Περιμέναμε σκυφτοί για ένα δεκάλεπτο. Μετά συνεχίσαμε την πορεία μας.
Για να τα βγάλουμε πέρα όλα αυτά τα χρόνια περιπλάνησης, τρώγαμε μπανάνες από τις φυτείες της Τσικίτα και κάναμε σεξ με χωριατοπούλες.

Όταν φτάσαμε στα Χανιά, μας κάνανε φοβερή υποδοχή. Φάγαμε, ήπιαμε, χορέψαμε. Για επιδόρπιο είχε μπανάνες. Τότε σηκώθηκε ο πρόεδρος και είπε το εξής: «Να τις βάλετε στον κώλο σας τις μπανάνες.»

Ε από τότε τον λάτρεψα για το θάρρος της γνώμης του.

Advertisements

5 responses to “Επιχείρηση «Keravnovolos Oxetos»

  1. Kala e.. tromero to keimenaki…Estw kai se entyph morfh giati akoygontai fhmes oti eksygxrwnizesai…Pantws mesa sto olo klima eksygxrwnismoy soy proteinw na parathseis to pezo kai na pas me to aeroplano thn allh fora athina…Se mish wra tha eisai ekei…ase poy tha katevaines kat eytheian sto tatoi…Alliws pes sto ralista na soy daneisei to elikoptero..voleyei..svhneis kai kamia fwtia sto dromo.

  2. Σε λίγο καιρό θα υπάρχει επιλογή στο πλάι, «podcast». Θα το κάνω για τους σοβαρούς επιχειρηματίες οι οποίοι όταν θα πίνουν τον καφέ λατέ τους και διαβάζουν την εφημερίδα θα με βάζουν να τους χαϊδεύω τα αυτιά…Εγώ και ο Φιλιππίδης. 😀
    Το Πεζό είναι σταθερή αξία, και γι’αυτά που λες μπορώ να σε μηνύσω. Τώρα που έκανα και με καρπέξ την ταπετσαρία ποιος με πιάνει!
    Βρε λες να μπορεί να μου δανείσει το Super Puma; Καλή φάση!!!

    I love u baby! (Μα τι πουστς…)

  3. Όταν λες πρόεδρο αναφέρεσαι στον Κόκκαλη; Χεχε.. πολύ καλό το κείμενο σου!

  4. Εύχομαι ο σουγιάς να είχε και ενσωματωμένη πλαστική οδοντογλυφίδα, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου μείνει το μαρούλι στο δόντι σε επίσημη τελετή μπροστά στις μπανάνες και τον Πρόεδρο. Είναι ντροπή για τις μπανάνες.

  5. Ο πρόεδρος ως γνωστόν είναι ένας. Ο Πρόεδρος του συλλόγου Καριανιωτών Θεσσαλονίκης, ο οποίος τυγχάνει να είναι και θείος μου και με χαρτζιλικώνει με τα λεφτά των συνδρομών που πληρώνουν οι υπόλοιποι. 😀

    Είχε ρε γαμώτο αλλά ένα βράδυ από αυτά τα τελευταία είχε κοπεί το ρεύμα, και ενώ είχα τελειώσει 2 πιτόγυρα δεν έβρισκα ξύλο, οπότε είχα τον σουγιά πρόχειρο. Εκεί που έκανα μια βαθιά διείσδυση μέσα σε μια κουφάλα, μου γλίστρησε από τα σάλια και την έχασα…

    Αλλά δεν πειράζει, και με το ψαλιδάκι βολεύομαι, να’ναι καλά η Hexaldent.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s