Aida: Τέλος #2

Προχθές πήγα και είδα όπερα. Αλήθεια σε λέω. Αφού ανήκω σε αυτήν την συνομοταξία των δηθενιάρηδων κουλτουριαραίων, πρέπει να τα παρακολουθώ αυτά. Αύριο θα πάω σε ένα μεταλάδικο που γίνεται της μουρλής το πανηγύρι και μεθαύριο σε ένα πιατάδικο. Το πρόγραμμα έχει βγει και δεν αλλάζει με τίποτα.

Όπως έλεγα λοιπόν, είμαι πολύ αφάν γκατέ και οτ κουτούρ τυπάκι, όταν πηγαίνω στην τουαλέτα σέρνω μαζί μου το New Yorker. Είμαι συνδρομητής από το 1987, και έχω ίσα με 8 ράφια τεύχη. Μια μέρα κάθισα και έβγαλα πόσες ώρες μου πήρε να τα διαβάσω όλα αυτά. Κανονικά, με μέσους όρους, τυπικές αποκλίσεις και ANOVA. Ε και από τότες έγινα δυστυχισμένος γιατί έχω περάσει τέσσερα χρόνια της ζωής μου καθήμενος. Χώρια τις καθαριότητες γιατί δεν μου περισσεύει χέρι.

Πέρα από τις βλακείες, η όπερα μ’άρεσε πάρα πολύ. Όταν πήγα έλεγα «πω ρε πούστη, δεν έχω κάνει και λατινικά-ή ιταλικά, που να καταλάβω;- στο σχολείο.»
Αλλά ευτυχώς υπάρχει οθόνη με τη μετάφραση. Επίσης ο κόσμος ήταν καμιά εξακοσαριά άτομα. Μπορεί και κανά δυο χιλιάδες, αλλά το νόημα είναι άλλο. Οι συντελεστές ήταν καμιά κατοσταριά άτομα. Και μιλάμε μόνο αυτά που φαινόταν. Πώς διάολο θρέφονται αυτοί;

Στο δεύτερο μέρος με έπιασε μια ψιλοβαρεμάρα. Η πλοκή ήταν λιγάκι, πώς να το πω χωρίς να προσβάλλω το φιλαράκι μου τον Τζουζέπε που την έγραψε…ρηχή.
Τότες αποφάσισα να γράψω ένα εναλλακτικό φινάλε. Δηλαδή το παρακάτω.

Υπόμνημα:
-Όλες οι λέξεις εννοείται ότι είναι μακρόσυρτες. Π.χ.: Αγάπη=Αγααάπηηηηηη. Και αυτό διότι είμαστε σε όπερα. Αυτό είναι το νόημα. Αλλιώς να πήγαινες κινηματόγραφο.
-Το μουσικό μέρος θα το βρείτε στα καταστήματα «Domino’s pizza».
-Διψάω.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

-Ω μεγάλε Φθα σε επικαλούμαστε. Δώσε μας τη φώτισή σου για να δικάσουμε σωστά τον Ρανταμές.
-Εγώ λέω να τον σκοτώσουμε. Αυτό θέλουν οι θεοί. Ω ναι σοφέ μου βασιλιά.
-Ε αφού αυτό θέλουν οι θεοί,ας τον σκοτώσουμε.
-Ω μεγάλε Φθα, το ξέρω ότι δεν είναι αυτή η θέλησή σου. Σώσε με σε παρακαλώ.

Και τότε σκάει μύτη ο Φθα, ο από ελικοπτέρου θεός. Σηκώνει τα χέρια του και πλακώνει το ιερατείο και τον βασιλιά στα αστροπελέκια. Το ελικόπτερο όμως μπλέκεται στα καλώδια της ηλεκτρικής καρέκλας και αρχίζει να χάνει ύψος. Ο Φθα όμως δεν ταράζεται, χτυπάει μια μπύρα και βάζει μπροστά τον βενζινοκινητήρα.
Το ελικόπτερο καταφέρνει τελικά να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Πηδάει πάνω και ο Ρανταμές και πάνε να βρούνε την Αΐντα.
Πετάνε για πολλές ώρες μέσα στην έρημο-εδώ θα είναι λίγο βαρετά ώσπου να βρω κάτι να το γεμίσω, ίσως κανά σεξάκι του Φθα με καμιά νύμφη και το ελικόπτερο στον αυτόματο πιλότο- και ψάχνουνε για την Αΐντα.
Τελικά την βρίσκουν να πίνει νερό από έναν νερόλακκο μαζί με ένα βόδι.

-Ε μαυρούλα, θέλεις να σε πετάξω κάπου;
-Α να χαθείς να χάνεσαι, ανόητε.
-Βρε μωρό μου, εγώ είμαι, ο Ρανταμές, η αγάπη σου.
-(Όχι ρε πούστη, την γλύτωσε; Και πως θα παντρευτώ εγώ τον Χαράλαμπο τώρα;)
-Τι είπες αγάπη μου, δεν σε ακούω, κάνει πολυ θόρυβο αυτός ο διάολος.
-Τίποτα, τίποτα, έρχομαι.

Από τότε παντρευτήκανε και η Αΐντα ζει δυστυχισμένη.

Η υπόλοιπη ιστορία υπάρχει στο άλλο κομμάτι της τετραλογίας, τις «Καρακάξες». Εκεί η Αΐντα μαχαιρώνει τον Ρανταμές και τρέχει γυμνή στο δάσος. Τα υπόλοιπα αν παραγγείλετε τέσσερις πίτσες. Θα σας το κάνω δώρο βρε κουτά.

Advertisements

One response to “Aida: Τέλος #2

  1. e re kallitexniko kapsimo pou trww i gunaikaaaa….
    mas exeis ksetinaksei milame. pantws an uparxei opera me paromoio story egw thelw na ti dw, alla wait, apo pote pas stis operes esu? o erwtas ftaiei k gi auto? tha mas trellaneis?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s