Το γεράκι και η γερακίνα

UPDATE: Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε υπό την επήρεια αλκοόλ και θα ήθελα να μην του δώσετε πολύ σημασία. Απλά επειδή δεν συνηθίζω να σβήνω κείμενα θα το αφήσω, μνεία στην βλακεία μου.

Ο περήφανος αετός πετούσε στον καταγάλανο ουρανό. Με την απίστευτη για τα ανθρώπινα δεδομένα όραση του σάρωνε το έδαφος για το επόμενο θύμα του.
Ο Αμπντούλης προχωρούσε μέρες μέσα στην ατελείωτη έρημο. Προσπαθούσε να βρει μια όαση για να ξεδιψάσει και για να ξεκουράσει το αλαβάστρινο κορμί του. Μάταια όμως. Τις τελευταίες εκατόν εξήντα μέρες έπινε νερό από ένα παγούρι που του είχε δώσει η μάνα του. Ήταν το παγούρι της φυλής του. Κληροδότημα από τον πρώτο μάγο που είχε καταφέρει να γιατρέψει την μάστιγα που τους ταλαιπωρούσε για αιώνες. Τη δίψα.

Ο αετός τον εντόπισε. 47 μοίρες βορειοανατολικά. Σβήνει τα φώτα για να μην γίνει αντιληπτός και ξεκινάει. Η τύχη του είχε χαμογελάσει. Επιτέλους.
Όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο περίγελος του σμήνους. Το πιο μεγάλο θήραμά του ήταν μια μπεκάτσα. Για να καταλάβεις, μια μπεκάτσα είναι σαν σαλάτα. Λες ότι χορταίνεις μόνο όταν είσαι σε δίαιτα. Και πάλι ξέρεις ότι λες ψέματα.

Προσπερνάει τον ραδιοφάρο και συνεχίζει ακάθεκτος.
«Σε θέλω, με θέλεις, γιατί να το σκεφτόμαστε,σε…», χτυπάει το καινούριο του κινητό. Ήταν το αίσθημα. Ένιωθε τυχερός που μπόρεσε να τη βρει γιατί όλες του τις γκόμενες του τις έτρωγαν άλλοι που έπιαναν μεγαλύτερα θηράματα. Την Σουλάρα την είχε χάσει από έναν που είχε πιάσει έναν ελέφαντα. Και μια καμηλοπάρδαλη. Επειδή είμαι μεθυσμένος θα σταματήσω να γράφω τώρα και θα συνεχίσω αύριο.

Το Άλτερ βάζει πολύ ωραίες ταινίες. Είχε χθες μία με κάτι τυφώνες. Τα εφέ ήταν μάπα. Οι ερμηνείες ήταν μάπα. Η πλοκή ήταν μάπα. Αλλά η τύπισσα που δούλευε για τους κακούς ήταν απίστευτη. Οπότε το βαθμολογώ με 10/10.

Άρχισε να διακρίνει τον Αμπντούλη στο βάθος. Και εκεί που άρχισε τις διαδικασίες προσέγγισης, βγαίνει από τον βυθό το υποβρύχιο DOM-757 και τον κάνει ψητή πουλάδα με μουστάρδα και τηγανητές πατάτες. Ο αυτόματος βραχίονας αρπάζει τον ήρωά μας -πριν ήρωάς μας ήταν ο αετός, αλλά επειδή τον έφαγα έμεινε μόνο ο άλλος- και τον χώνει σε μια καταπακτή.

Ζαλισμένος κοιτάζει γύρω γύρω. Από τα φινιστρίνια έβλεπε να περνάνε διάφορα τροπικά ψάρια και σκορπιοί. Σε μια στιγμή νόμισε ότι είδε και μια βακτριανή καμήλα. Σπάνιο είδος που ζει μόνο σε μεγάλα βάθη και ζευγαρώνει με γιγάντια καλαμάρια του είδους Architethys Bloumbloum. Καρπός του όλο πάθους έρωτά τους είναι οι ιππόκαμποι.

Ο καπετάνιος ανοίγει την πόρτα και αρχίζει να του λέει κάτι ακαταλαβίστικα για πειρατές, για το παγούρι και για μια τύπισσα που γνώρισε όταν ήταν ακόμα μούτσος και κλέφτηκαν. Το όνομά της άρχιζε νομίζω από βήτα.

Όταν ο Αμπντούλης τόλμησε να πει ότι δεν κατάλαβε τίποτα, ο καπετάνιος άρχισε να τον μαστιγώνει με την ζώνη του. Έτσουζε λίγο αλλά του άρεσε.
Τυφλός από τα αίματα, τον παρακαλούσε να σταματήσει. Αλλά ο καπετάνιος τον χαβά του. Οπότε το παλληκάρι τα τίναξε.

Ο σημαιοφόρος άρχισε να περιεργάζεται το παγούρι. «Καπετάνιο,νομίζω ότι βρήκαμε αυτό το οποίο ψάχναμε», είπε με λάγνο ύφος. Πριν καλά καλά τελειώσει τον λόγο του του έπεσε ένας κουβάς στο κεφάλι και τον ξαπόστειλε.

Τις επόμενες μέρες ένας ένας στο πλήρωμα πάθαιναν περίεργα ατυχήματα, με πιο αξιοπερίεργο την αυτοκτονία του β’ μηχανικού, ο οποίος πήδηξε από τον δέκατο έβδομο όροφο του κτιρίου.
Μαγειρίτσα παντού.

Φοβούμενος ο καπετάνιος ότι είχε προκαλέσει την οργή της φυλής του Αμπντούλη, αποφάσισε να πάει και να παραδώσει το παγούρι και να ζητήσει συγχώρεση.

Μετά τρεις ώρες, είχαν φτάσει στον καταυλισμό τους.

-Ω μεγάλε ηγέτη, ήρθα να εξιλεωθώ για τον θάνατο του Αμπντούλη.
-Ποιος είναι ο Αμπντούλης ωρέ ζαβό;
-Το παιδί της φυλής σας που κρατούσε στα χέρια του το μαγικό σας παγούρι, το οποίο θέλω να σας το παραδώσω.
-Ρε Σουλτάνα, έχουμε εμείς κανένα μαγικό παγούρι;
-Όχι άντρα μου, η διπλανή φυλή έχει ένα τέτοιο.
-Φοβάμαι φίλε μου ότι έκανες λάθος. Αλλά δεν πειράζει. Είμαστε τυχεροί που σε έχουμε κοντά μας. Θα καθίσεις για μεσημεριανό;
-Με μεγάλη μου χαρά.

Όλα αυτά τα χρόνια θαλασσοδαρσίματος του είχανε δώσει μια γεύση αλμυρή αλλά πολύ νόστιμη.
Μαζί με το μπασμάτι ήταν μούρλια.

Advertisements

3 responses to “Το γεράκι και η γερακίνα

  1. MILAME EKAPSA EGKEFALO ME TO STORY!!!!!!!!!!
    PLEASE GIA ONOMA TOU THEOU MI MAS TO KSANAKANEIS AUTO EEEE…. EE KALE MOU THEODOSI??? E FILARAKO MOU??

  2. Apo ta kalitera story poy exo diavasei. Exo tin entiposi pos agize tin anorgasmiki politikoantilipsi tis ypokoltoyras poy mastizei ton vitho me apotelesma tin iparxi tis aniparxias. Kalo pasxa. 3

  3. Εγώ θα διαφωνήσω μαζί σου φίλτατε. Το κείμενο έχει γραφτεί έτσι ώστε ο αναγνώστης να βάζει τα κλάματα και να έχει τάση προς έμετο. Δεν έχει κανέναν πολιτικοκοινωνικοργασμικό χαρακτήρα.

    Θα μπορούσα να το συγκρίνω, για να σου δώσω να καταλάβεις, με την ταινία «Debby does Dallas».

    Τσόντα είναι.

    Καλό θερισμό να έχουμε και καλά κρασιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s