Το φως του κόσμου #1

Πριν σαρανταπέντε χρόνια, κολυμπούσα μέσα σε μια κοιλιά και κρυφάκουγα τι λέγανε για μένα οι απέξω, αλλά άκουγα και αυτά που δεν θέλανε να τα ακούσει κανείς. Για παράδειγμα, έτσι ξέρω πως ο θείος ο Γιάννης απατούσε από τότε την θεία Μαίρη. Για όλους το διαζύγιο είχε έρθει σαν κεραυνός εν αιθρία. Εγώ δεν περίμενα ποτέ ότι η θεία θα τον χώριζε. Φαινόταν να τον έχει ανάγκη. Αλλά μετά από το κλάδεμα τον λιόδεντρων, και ειδικά μετά από την Τετάρτη, δεκαέξι του μηνού πρέπει να ήτανε, η θεία πετούσε σε πελάγη ευτυχίας. Μετά ένα μήνα την έκανε με τον Ισπανό που είχε προσλάβει για το κλάδεμα. Τώρα μένουν κάπου στην Βαρκελώνη και τρώνε τάπας και κοτόπουλα στο Λος Καρακόλες.

Επίσης ξέρω ότι το περιμένανε να βγω ζαβό. Ρε παιδιά, σαν τον Ρόρι Γκάλαχερ δεν έχει. Τελικά διέψευσα κάθε τους προσδοκία και βγήκα πιο ηλίθιος και από χελώνα των Γκαλάπαγκος.

Όταν γεννήθηκα, πάνω από την οικοδομή μας ήρθε και στρώθηκε ένα άστρο. Δείγμα ότι το σύμπαν περίμενε την άφιξή μου, ή μάλλον καλύτερα, ότι έφτασα στο τέλος της αρχής του αέναου αυτού ταξιδιού που λέγεται ζωή. Ο πατέρας μου που έχει μια τάση να ασχολείται με τα υπερφυσικά, τις θρησκείες και τα γιουεφόοοου, χάθηκε για τέσσερις μέρες στο υπόγειο και έψαχνε τα βιβλία του για να βρει ποιος αστερισμός ήταν αυτός. Λιποθύμησε, μάλλον από την πρώτη μέρα, από τις αναθυμιάσεις του καυστήρα του καλοριφέρ. Τον βρήκε η διαχειρίστρια όταν πήγε να επιβλέψει το συνεργείο που έβαζε πετρέλαιο. Όμως την προηγούμενη μέρα είχε Ευαγγελάτο, και έτσι ο λογαριασμός ήταν 103.000 δραχμές λιγότερος.

Μόλις έβγαλα το κεφάλι μου στον μάταιο τούτο κόσμο, καραγούσταρα. Η νοσοκόμα ήταν μια μελαχρινή κουκλάρα 1,70 και φορούσε νούμερο 3. Ο νοσοκόμος από την άλλη ήταν τάπας και κακάσχημος. «Ποιότητα ΑΑΑ και ανταγωνισμός μηδέν, καλά θα περάσουμε σε αυτόν τον κόσμο, όχι όπως τότε που ήμουν κατσίκα στο Περού και μου τον φόραγε ο Φαχίτο.»

Με φασκιώσανε, με σταυρώσανε, και με ακούμπησαν σε ένα κρεβατάκι. Μετά από δύο μέρες, είχα γίνει ο ηγέτης των βρεφών του θαλάμου. Τους μιλούσα για πράματα που δεν είχαν ακούσει ποτές. Για βότκα αντί για γάλα, για φυστίκια αντί για κρέμες, για μποξεράκια αντί για πάνες και για Men’s Health αντί για παραμύθια. Σε επτά μέρες το μαιευτήριο είχε καταληφθεί και το σύνολο των αιτημάτων μπορούσε να χωρέσει στην φράση «Γυναίκες, βαράκια και γαμάτα μποξεράκια». Τελικά η εξέγερση τελείωσε όταν η μαμά του Σάκη που ζύγιζε 17 κιλά -ο Σάκης ζύγιζε 17 κιλα, φανταστείτε η μάνα του- έκανε ντου και μας έκανε μαύρους στο ξύλο. Ειδικά εμένα με εξόρισαν στην ταράτσα, σε μια λιώμενη κατασκευή όπου έλιωνα από την ζέστα.

Οι δικοί μου αφού παρατήρησαν τις ηγετικές μου ικανότητες και τις γνώσεις μου, αποφάσισαν να με γράψουν σε ένα ειδικό σχολείο για παιδιά τζιμάνια. Τα πήγαινα μια χαρά, ώσπου γνώρισα την Χαρούλα. Με τα κοτσιδάκια της, τα ναζάκια της, το τατουάζ «Kill the witch» πάνω από τον ποπό, τον ωραίο της στρωτό λόγο. Και κόλλησα. Την σκεφτόμουν συνέχεια. Στον ύπνο μου, τον ξύπνιο μου, όταν διάβαζα, όταν έπαιζα WoW, όταν ήμουν στην δουλειά, όταν άκουγα μουσική, όταν έβγαινα με την άλλη την πατσαβούρα.

Τελικά τα φτιάξαμε. Και περνούσαμε τέλεια. Ήταν οι καλύτερες μέρες της ζωής μου. Σάμερ οφ ’69. Για μένα γράφτηκε αυτό το τραγούδι.

Μετά όμως έγινε το κακό. Η Χαρούλα μετακόμισε. Χωρίς να πει τίποτα, ούτε μια λέξη. Την έψαχνα χρόνια. Ευτυχώς υπάρχει αυτή η άγια γυναίκα, η Αγγελική η Νικολούλη και μου είπε ότι ο πατέρας της Χαρούλας είναι διπλωμάτης και ότι μετακόμισαν στο Άμστερνταμ. Όμως εγώ όλα αυτά τα χρόνια ήμουν σαν λοβοτομημένος. Αποχάζεψα τελείως και όλα μου τα ταλέντα και οι γνώσεις έγιναν τόσο παρωχημένα που ακόμα και ο παππούς μου ήξερε πιο πολλά για την πιάτσα και οι πύρινοί μου λόγοι δεν συγκινούσαν ούτε κατσαρίδα.

Πήρα το πρώτο τσάρτερ και έψαξα να την βρω. Τριγυρνούσα στα στενά σοκάκια της Ολλανδικής πρωτεύουσας, αλλά μάταια. Τελικά έμαθα ότι ζούσαν σε ένα περίχωρο. Αυτό όμως το έμαθα αφού είχα γυρίσει. Για να μην τα πολυλογώ, δεν την ξεπέρασα ποτέ. Ακόμη την σκέφτομαι. Την είδα χθες βράδυ στον ύπνο μου. Με φίλησε στο μάγουλο. Και τότε χάθηκε.

Advertisements

10 responses to “Το φως του κόσμου #1

  1. Aytos o eirmos soy xei kanei megalh zhmia telika…stathmos ths zwhs soy…Akoy ekei to los KARAKOLES….Oso gia th zesth den htan taratsa alla thermokoitida…apla mperdeytikes ligo me th zaloyra apo th nosokoma poy se paspateye kathe mera!!

  2. …κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες.. και ο μελισσούλος τη μελισσούλα, ο πεταλουδίτσος την πεταλουδίτσα…

    καλό πολύ καλό!
    εγώ

  3. Τι εσύ; Τι έπαθες; Τι σε κάνανε; Ρε, άσε την κοπέλα να μιλήσει!

  4. a re xaroula ti mas ekanes…..
    geia sou re karampouzoukli theodosi…elpizw na min mou kratas kakia pou den sxoliasa nwritera eeeee…!!!!:))

  5. Όχι, είμαι μεγαλόψυχος ο μπινές και δεν μπορώ να κρατήσω κακία σε κανέναν…Πόσο μάλλον σε εσένα που θα με πας βόλτα με την μπέμπα!

    Θα πηγαίνουμε σιγά σιγά με ανοιχτά παράθυρα και θα είμαστε αντικάγκουρες με Κωνσταντίνο Βήτα στα ηχεία.

    Καλή φάση σε λέω!

  6. εφόσον ήσουν στην κοιλιά πριν από 45 χρόνια, τότε σίγουρα δεν φταίει το τσέρνομπιλ για το κακό που σ’ έχει βρει. Η χιροσίμα πάλι, σου πέφτει μακριά. Μήπως καθόσουν κάτω από τίποτα χουρμαδιές και σου ‘πεσε καμιά καρύδα στο κεφάλι;;;;
    Από την άλλη θα μου πεις ακόμα κι ο αέρας που αναπνέουμε χάλια είναι. Που να τον πίνουμε κι όλας…

    υ.γ.1: Αλήθεια, αυτή η γραμματοσειρά που χρησιμοποιείς ποιά είναι; Κυκλοφορεί σκέτη ή μαζί με κοντίσιονερ;

    υ.γ.2: Είσαι σούπερ (όχι μάρκετ ούτε νόβα. Σκέτο σούπερ!)

  7. Η χουρμαδοκαρύδα είναι το αγαπημένο μου σαλατικό! Που το ξέρεις;;;!!!

    Όχι, για την κατάστασή μου ευθύνεται ένας λεωφορειατζής. Όταν γεννούσε η μάνα μου, επειδή ήταν πάμπτωχη και δεν είχε λεφτά να πάρει ταξί για να πάει στο νοσοκομείο (και ο πατέρας μου δούλευε στα ορυχεία στα Βέλγια), πήρε το λεωφορείο. Κούνα από εδώ, χτύπα από εκεί, βγήκα εγώ βουρλισμένο.

    Για την γραμματοσειρά δεν ξέρω να σε πω. Νομίζω ήταν δώρο της πεθεράς μου.

    Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! Αλλά κυρία Ταξιτζού μας…μας κακομαθαίνετε.

    Θα ήθελα να ήμουν σούπερ μάρκετ. Ξέρεις τι χρήμα θα καθάριζα; Άσε που θα είχα τέσσερις διαδρόμους μόνο μπύρες.

  8. καλημέρα…

    λοιπόν άκου, εμείς μπορεί να βγούμε και συγγενείς (λέμε τώρα).

    Πριν χρόνια έιχα έναν μπάρμπα που δούλευε οδηγός λεωφορείου. Μου έλεγε λοιπόν ότι κάποτε είχε πάρει μια έγκυο, της οποίας της έσπασαν και τα νερά μέσα στο λεωφορείο και είχε και σφουγγάριζε μετά, έτυχαν σε μια διαδήλωση για την προστασία της μακριάς γαϊδούρας και για τους δρόμους δεν έχω να σου πω τίποτα, χάλια όλο λακούβες και μπαλώματα. Βέβαια επειδή το σόι μου διακρίνεται για την ευγένεια και την καλή του την καρδιά την έγκυο αφενός δεν την άφησε να βγάλει διπλό εισιτήριο (ένα για κείνη κι ένα για το παιδί που μπορώ να σου πω είχε σχεδόν φανεί το κεφάλι του), αφετέρου αψήφισε όλο τον κόσμο και την πήγε μέχρι μέσα στο νοσοκομείο. Ακόμα έχουν να το λένε για κείνο το λεωφορείο που μπούκαρε μέσα στα επείγοντα…

    Επιπλέον είχα και μια θεία που δούλευε κι αυτή στα Βέλγια και μου ‘λεγε ότι είχε γνωρίσει έναν καταπληκτικό κύριο που η γυναίκα του ήταν έγκυος και πολύ στενοχωριόταν που θα γεννούσε κι αυτός θα ήταν μέσα στις στοές. Ώρες της μιλούσε για την οικογένειά του. Η θεία μου, γιατί όπως προείπα είμαστε φύσει ευγενείς, του μαγείρευε και που και που του μπάλωνε και κανα ρούχο.
    Ρε τι μικρός που είναι ο κόσμος…

    Μάλιστα είχε πλέξει κι ένα ζιπουνάκι και του το έδωσε για να το στείλει στο παιδί του. Βέβαια μέχρι σήμερα η θεία μου δεν θυμάται εάν ο κύριος αυτός έκανε τελικά αγόρι ή κορίτσι. Οπότε μπορεί και να μην είσαι εσύ αυτός στον οποίο αναφέρομαι. Πάντως το ζιπουνάκι ήταν κίτρινο με μια κοτσίδα στο ένα μανίκι κι άλλη μία στο άλλο…

  9. Με πιάνουν τα κλάμματαααααααα.
    Και είμαι μόνοοοοοοος χαρααααάματααααα.
    Συγκινήθηκααααα!

    Εγώ είμαι!!!

    Αυτήν την στιγμή το φοράω το ζιπουνάκι…

    Απίστευτο.
    Απίστευτο.
    Απίστευτο.

    Γουάτ δε φακ;

  10. γλυκέ μου domino ξέχασα να σου πω ότι το ζιπουνάκι, δηλαδή τα μανίκια του, έδεναν πίσω…

    πολύ χαίρομαι που σου μπαίνει ακόμα. Θα το πω της θείας, θα κατουρηθεί απ’ τη χαρά της…

    φιλάκια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s