Θες μανταρινάκι; Έχω και φοβερό σπανακόρυζο…

Το σκαπτικό μηχάνημα κινούσε την φαγάνα του αργά αλλά σταθερά. Έσκαβε με τις ώρες, σηκώνοντας σκόνη και προκαλώντας, ίσως και ποκαχόντας, τα μπινελίκια των περίοικων.

Ξαφνικά, ακούγεται ένας θόρυβος και ο κουβάς σταματάει. Ο χειριστής έκλεισε τα μάτια και είπε το «Πιστεύω» σε χρόνο ρεκόρ 3,4 μιλισεκόντ. Μετά από λίγο τα ανοίγει. «Ευτυχώς δεν ήταν πάλι ο αγωγός φυσικού αερίου, όπως πρόπερσι στη Νεμπράσκα.»

Τότε είχε γίνει μεγάλο σόου, το σκαπτικό πετούσε φλεγόμενο στην ατμόσφαιρα, σαν μετεωρίτης ένα πράμα.

Κατεβαίνει κάτω και μπαίνει μέσα στην τρύπα. Είχε χτυπήσει ένα μεταλλικό κουτί, το οποίο είχε χαραγμένα κάτι περίεργα σύμβολα. Σαν τους Orbital δεν έχει. Κοιτάζει γύρω γύρω μήπως τον κοιτάζει κανείς. Ο Τατζίκος με το φτυάρι έκανε καμάκι σε μια άτυχη κοπελίτσα από το διπλανό μαγαζί με ρούχα και ο υπεύθυνος έτρωγε πιτόγυρα στο παραδιπλανό γυράδικο με την επωνυμία
«Ο Απόπατος (τώρα και κυπριακή πίτα)».

Σηκώνει το κουτί με τα γερά του μπράτσα και το βάζει στην τσέπη του πουκαμίσου του, δίπλα στο στυλό «Barker». Με ένα άλμα ωσάν του Super Mario (το έχω ξαναγράψει αυτό αλλά βγήκε το Super Mario Galaxy και έχω τρελαθεί, πρέπει να το αγοράσω) βρίσκεται ξανά στην θέση του και συνεχίζει το σκάψιμο.

Το βράδυ γυρίζει σπίτι του, φιλάει την γυναίκα του και τρέχει στο μπάνιο. Ανοίγει την βρύση της ντουζιέρας και βάζει από κάτω το κουτί για να το ξεπλύνει από τα χώματα. Το κουτί απέκτησε ξαφνικά μια απόκοσμη λάμψη.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρω ότι δεν πρόκειται να γδύσω την αρχαιολόγα από το προηγούμενο ποστ, οπότε μην περιμένετε άδικα μερικοί μερικοί.

Το σκούπισε με την πετσέτα του προσώπου, το στέγνωσε καλά με το πιστολάκι της γυναίκας του, του έβαλε μαλακτικό και baby oil, το φάσκιωσε και το έκρυψε στον φωταγωγό. Αύριο θα το πήγαινε στον φίλο του τον καθηγητή, τον παγκοσμίου φήμης Δρ. Γιόχανσεν. Τον ήξερε από τότε που ήταν μαζί στο πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, ο Γιόχανσεν μέσα στα αμφιθέατρα, γι’ αυτό έγινε άλλωστε και κοτζάμ ντοκτόρ, και ο άλλος απ’έξω, οπότε κατέληξε χειριστής σκαπτικού.

Το πρωί πηγαίνει στην ταράτσα και μπαίνει στο Σινούκ του. Γεμάτος ενθουσιασμό έπαιρνε τις στροφές σαν τρελός και κόντεψε να χτυπήσει τις μπαριέρες σε ένα απότομο χάσιμο. Μετά από λίγη ώρα έφτασε επιτέλους στην Δανία, την χώρα των μακαρονάδων και των τάπας.

Μπαίνει στο γραφείο του ντοκτόρ.
-Γιόχανσεν!
-Μάικ!
-Γιόχανσεν!
-Μάικ!
-Γιόχανσεν!
-Άμα σε κουτουλήσω θα δεις εσύ, με ζάλισες τα φρύδια ακόμη δεν ήρθες. Παλουκώσου στον πανάκριβο καναπέ από το ΗΚΑΙΑ. Ιδιοκτήτης είναι ένα ξαδερφάκι μου, ξηγημένο τυπάκι. Αλλά πες μου, πως και απεδώ;
-Θέλω να ρίξεις μια ματιά σε αυτό.
-Πού το βρήκες;
-Τι σε νοιάζει; Μπορείς να μου πεις τι είναι;
-Αυτό μικρέ μου χαζέ φίλε Μάικ είναι το αρχαίο artifact «Dominarian» ή αλλιώς το λεγόμενο «Κουτάκι με τις μαλακίες». Περιέχει ένα κομμάτι ντομινίτη. Πάνω στον πλανήτη βρίσκονται περίπου τριανταπέντε από αυτά.
-Τι με λες;!
-Πριν τρεις χιλιάδες χρόνια ο βασιλιάς των Ατλάντων, που τότε είχαν έδρα τον Σείριο, έστειλε τον υπαρχηγό του, τον Όπτιμους Πράιμ, να αναζητήσει νέα μαγικά όπλα εδώ, στην Γη. Αυτό ήταν κάτι που το έκαναν για αιώνες, και ο Όπτιμους έκανε τόσο καλή δουλειά που οι Άτλαντες είχαν μπάντα το πάνω χέρι απέναντι στους Βλιμαβλίμα, τους προαιώνιους εχθρούς τους, οι οποίοι είχαν δημιουργηθεί από τους ίδιους τους Άτλαντες με κλωνοποίηση για να σπέρνουν ντομάτες για τον ντοματοχυμό τους και για να φτιάχνουν πασατέμπο. Ήταν τα λεγόμενα νέκταρ και αμβροσία αν έχεις ακούσει.
-Τέτοια δεν έτρωγε ο Κολοκοτρώνης;
-…Όμως επαναστάτησαν και ορκίστηκαν να καταστρέψουν τους δημιουργούς τους, οι οποίοι δεν τους κολλούσαν ένσημα. Να μην τα πολυλογώ, οι Βλιμαβλίμα εντόπισαν τον Όπτιμους στην Γη, και κάνανε ντου. Ο Όπτιμους ζήτησε ενισχύσεις, όμως στο σι μπι ήταν το Αριέλ το μικρό γοργόνι, το ερμαφρόδιτο παιδί του βασιλιά αντί για τον στρατιώτη που έπρεπε να ήταν εκεί (είχε πάει για κατούρημα). Το μαλακισμένο λοιπόν αντί να στείλει καμιά διαστημική φρεγάτα με λέιζερ έστειλε ένα C130 με αυτά τα κουτιά. Οι στρατιώτες του Όπτιμους τα άνοιξαν γιατί περίμεναν κανένα μυδραλιοβόλο, αλλά είδαν ότι είχαν μέσα ντομινίτη. Ο ντομινίτης είναι σαν το σημερινό κυάνιο, δηλαδή αν δεν είχαν ελπίδα άνοιγαν το κουτί και τετέλεσται. Και έτσι έπεσε ο γενναίος Όπτιμους.
-Άρα αυτό πιάνει τίποτα στην πιάτσα;
-Αν πιστέψουμε τα αρχαία κείμενα ότι οι Άτλαντες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο, όχι, αλλά εάν έχει επιβιώσει κάποιος οι Βλιμαβλίμα ίσως το θέλουν…
-Ρε Γιόχανσεν, είσαι αρχηγός! Πώς να στο ξεπληρώσω αυτό τώρα;
-Η αδελφή σου η Μικέλα είναι νομίζω φοιτήτριά μου…Μμμμ, πες της να περάσει αύριο από το γραφείο μου…

Ο Μάικ πηγαίνει στο ελικόπτερό του ξανά και παίρνει τον δρόμο του γυρισμού. Εκεί πάνω από τις Άλπεις, οι οποίες ήταν μαγευτικές κάτω από το ολόγιομο (μάλλον λάθος το γράφω) φεγγάρι, ένας ιπτάμενος δίσκος εμφανίζεται από το πουθενά και με την βαρυτική του ακτίνα ακινητοποιεί το Σινούκ. Ανοίγει μια τεράστια πόρτα και αρχίζει να το τραβάει έτσι ώστε να το βάλει μέσα.

Μέσα στον ιπτάμενο δίσκο, υπήρχαν πολλοί άνθρωποι. Ή έτσι έμοιαζαν τέλος πάντων. Είχαν κάποιες φοβερές ιδιότητες, μία από τις οποίες ήταν να ακουμπούν τα δάκτυλά τους στην εξωτερική πλευρά του χεριού τους.

Τον πλησιάζει ένας από αυτούς.
-Γεια σου άνθρωπε, είμαι ο Πυροσβέστης ή Γραμματέας, ο τρίτος στην ιεραρχία Βλιμαβλίμα. Έχεις κάτι που μας ενδιαφέρει.

Ο Μάικ έκλασε μέντες και βλαστημούσε την ώρα και την στιγμή που άφησε την ησυχία της Νεμπράσκα .

-Σαν τι έχω;
-Δώσε μας το κουτί.
-Τι με δίνεις;
-Μμμμμ, θέλεις δύο αεροπορικά για την Γιαπωνία; Θα σου κλείσω και ξενοδοχείο. Τα αεροπορικά κοστίζουν 1077€ και το ξενοδοχείο 80€ την ημέρα. Τι λες, δέχεσαι;
-Μέσα αρχηγέ μου, είσαι και πολύ αλάνι.

Ένας φάκελος αρχίζει να πετάει προς το μέρος του. Ξαφνικά αρχίζει να πετάει και το κουτί από την τσέπη του προς το μέρος των ούφων. Αρπάζει τον φάκελο, μπαίνει στο Σινούκ, και συνεχίζει στον δρόμο του. Οι ούφοι εξαφανίστηκαν σε κλάσματα δευτερολέπτων.

«Και εγώ τους είχα για μάγκες, κότσο τους έπιασα», μουρμουρίζει. «Τζάμπα μάγκες τελικά!»

Advertisements

19 responses to “Θες μανταρινάκι; Έχω και φοβερό σπανακόρυζο…

  1. Νομίζει ότι με έπιασαν κότσο…Στην πραγματικότητα τα εισητήρια ήταν easyjat με 30 ευρώ μετ επιστροφής…Εννοείται cargo αεροπλάνο, αυτός νόμιζε πρώτες θέσεις και τέτοια..το ξενοδοχείο επίσης είναι ξενώνας σκύλων γιατί σιγά μην υπάρχει ξενοδοχείο με 80 ευρώ στην Γιαπονία…

  2. u know who a.k.a το ειδωλο σου

    Πω πω φρικη… έχω χάσει πά(τ)σα ιδέα για το δωδεκάθεο.. Τομάτοτζους και διελευσήχρονοι (σιγουρα το εγραψα λάθος) ή αλλιως πασατέμπα, το νέκταρ και η αμβρωσία?
    @vlima-vlima: ειμαι σίγουρος οτι ξενώνας σκύλων στη χώρα του ανατελωντος Ηλία εχει όλα (ΟΛΑ ΛΕΜΕ) τα κομφορ…
    ΕΡ 1: Τα αλλα 34 κουτάκια που βρίσκονται? (ενα ταξιδακι ταμάμ.., τετοιο μπαργκειν ειναι κριμα να παει χαμενο)…
    ΕΡ 2: Έχω πληροφορίες και για μπαούλα με μαλακίες, γνωρίζεις κατι παραπάνω?

  3. σαν μετεωρίτης στη Νεμπράσκα;!!
    Και δεν ήμουν καν εγώ; !! Φτουουου…!

    Άντε, άντε, «έγραψες» πάλι!
    Για τους ντομινίτες ήξερα από τη γουικι-πέδια, έψαξα στοιχεία και για τον Μάικ αλλά οι πηγές ξεράθηκαν και έμεινα με την απορία…
    Έψαξα και για την Μικέλα, μπάζο είναι, καλύτερα να μην κάτσει ΚΑΙ αυτή στα γόνατα του επιστήμονα…

    Άσε, νεύρα κρόσσια σήμερα.
    Θέλω να μπουγελώσω έναν συνάδελφο αλλά κρατιέμαι.
    Καλημέρα!

  4. @VlimaVlima: Έχεις επιχειρηματικό πνεύμα ο psts!

    @Είδωλο: Τι διελευσηχροόνιοι, τι διάλο γράφεις, τι κάπνισες, τι σου δώσανε, φτύσ’το αμέσως!

    Ένα κουτάκι το αναφέρω σε ένα αρκετά παλαιότερο ποστ, δεν θυμάμαι τι ακριβώς γινόταν 😀

    Έχω ένα από αυτά τα μπαούλα στο ντουλαπάκι του μπάνιου που έχω τα ξυριστικά μου…

    @Μετεωρίτης: Μπουγέλωσέ τον και μετά βγάλτον σε αυτόν τον παλιοαέρα που σηκώθηκε, θα καραγουστάρεις!

    Εγώ σήμερα έχω μια βαρεμάρα…Όλο χασμουριέμαι, πονάει το στομάχι και δεν ήπια ούτε καφέ…Αλλά γενικά είμαι χαρούμενος 🙂

    ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ!

  5. μια ω-ραί-α πεταλού-δα
    μια ω-ραί-α πεταλού-δα
    μια ω-ραί-α πεταλού-δα
    μεεεες στον κήπο μας πετά….

    καλημέρα λέμε!
    η ζωή είναι ωραία βρε, κι ας τα έχει με άλλη!

  6. oraio to keimeno pou egrapses..
    den leo..
    gelasa arketa…
    alla to telos itan ligo akuro…
    ekei gelasa pio polu.. kai leo.. tosi ora diavaza gia na katalixei etsi!?!?!??!?!
    xaxaxa
    eleos…
    keep walking!

  7. εκεί είναι όλο το ζουμί με τον κύριο domino
    λες «που το πάει, που το πάει»
    και ποτέ δεν ξέρεις που θα σε βγάλει ο δρόμος!
    Ανάβυσσος η ψυχή του ποιητή!!!

    Καλημέρα domino
    κοιμάμαι όρθια σήμερα, κραιπάλη, ξενύχτι και σουβλάκι καλαμάκι κοτόπουλο-αυτό το τελευταίο ήταν λίγο ύποπτο-το κακοποίησα για να τα ξεράσει όλα και τελικά ξέρασα εγώ!
    Πλάκα κάνω.
    Δεν ήταν κοτόπουλο, γιαουρτλού τσίφτικο ήταν.

  8. Μέσα στον ιπτάμενο δίσκο, υπήρχαν πολλοί άνθρωποι. Ή έτσι έμοιαζαν τέλος πάντων. Είχαν κάποιες φοβερές ιδιότητες, μία από τις οποίες ήταν να ακουμπούν τα δάκτυλά τους στην εξωτερική πλευρά του χεριού τους.

    γελάω συνέχεια … πού τα παραισθάνεσαι; τι πίνεις; τι καλά που περνάς!
    κι εμείς που σε διαβάζουμε!
    να σου πω… κι εγώ την έχω αυτή την ιδιότητα, συνήθεια θα την έλεγα! Ήμουν κι εγώ στον ιπτάμενο δίσκο;

    Μπράβο ρε συ! Συνέχισε (για να δω πού θα καταλήξεις! δηλαδή)

  9. @Χριστιάνα: -Μαρία Μαρία-Ορίστε κυρία-Τα έπλυνες τα πιάτα;-Τα έσπασε η γάτα.

    Η Ζωή είναι μπάζο και μεγάλη πο#$!#$.

    Μμμμμ, μου μύρισαν αυγόφετες honey…

    @Ntina: Άκυρο ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΕΛΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ;;;;;;;;;;;;;
    Είσαι σοβαρή; Είναι αυτές κουβέντες που λες;

    Αν ναι….να σε αγκαλιάσω!

    @Μετεωρίτης: Είναι δρόμος δύσκολος του Domino ο δρόμος…

    Και σε είπα εκατό χιλιάδες φορές, μην τρως απ’έξω! Α, να σε πω, όταν ανέβηκες σε πήγε ο Indi στον «Μαύρο» στον Εύοσμο-Σταυρούπολη; Θα πάθαινες!

    @Afrodiet: Όπα, όπα, θέλεις να μου πεις ότι έχεις αυτήν την ιδιότητα; Θα ήθελα να σε γνωρίσω από κοντά…Μισό λεπτάκι να πάρω ένα τηλεφωνάκι στο Houston που έχω ένα φιλαράκι επιστήμονα…Μια εξετασούλα θα είναι, όπως κάνανε εκείνα τα ούφα του Ρόζγουελ!

    Πίνω τσάι με γεύση μήλο, μετά τραβάω μια τζούρα Craven, μετά βάζω ένα τζιν, μετά τρώω, μετά σκάω, με πιάνει κωλοδυσφορία μετά απ’ όλα αυτά και για να μην σκάσω ξεσπάω στο μπλόγκι!

    Θα μου φέρνεις καπνό εκεί στο τρελάδικο;;;;;;;;;;;;;;;;

  10. Πρωτοσέλιδο: the man who fell to earth…
    Θυμάσαι; Και γαμώ τα πειράματα.
    Ήμουν κι εγώ στον ιπτάμενο δίσκο και τέτοια!

    Θα σου φέρνω καπνό οπωσδήποτε. Είμαι κι εγώ του καπνού. Εγώ να φανταστείς από το πολύ στρίψιμο παθαίνω αυτό με τα χέρια. 🙂

  11. Kati plasmata san tin Mikela se kanoune magka…gi afto se diavazoume. Mi mas ta stereis etsi efkola apo tis istories sou!

    Episis na kanw mia erwtisi.
    Poies alles idiotites eixan afta ta onta ston iptameno disko?

    Pantws i roi pou exei i afigisi sou einai ola ta lefta!
    keep walking!!!

  12. @Afrodiet: Να σε πω, φωτογραφίες έβγαλες; Πάντα ήθελα να δω την θέα από έναν ιπτάμενο δίσκο!

    @Jim: Μην χάσεις στο επόμενο τεύχος γυμνή φωτογράφιση της Μικέλας!

    Μια άλλη ιδιότητα που θυμάμαι ότι έχουν είναι το ότι τρώνε μόνο μακαρόνια με σάλτσα! Γιαυτό είναι κόκκινα!

    Μερσί Τζιμάρα!

  13. μετά το «με ζάλισες τα φρύδια…» σ’ έχασα. Θα σε πάρω χόμγουορκ για το σπίτι, να το διαβάσω πιο επισταμένα γιατί δεν ξέρω, μάλλον εγώ φταίω, αυτό είναι σίγουρο, αλλά δεν το ‘χω. Θέλει διάβασμα με προσοχή, φροντίδα και προδέρμ.

    Άσχετο, αλλά όταν διάβασα για το πλύσιμο με μαλακτικό και μπέιμπι όιλ, θυμήθηκα ένα φίλο μου που η γάτα του είχε γεννήσει κάτι γατάκια, έξι εφτά, κι επειδή μετά τη γάτα τη μάνα την πάτησε αυτοκίνητο ή κάτι τέτοιο, κι επειδή έπρεπε τα γατάκια να καθαρίζονται, αλλά αυτουνού η γλώσσα έγινε παπούτσι που αναγκαζόταν να τα γλείφει (λέμε τώρα), γέμιζε κάθε μέρα την μπανιέρα, τα σαπούνιζε με σαμπουάν (κατά της πυτιρίδας πάντα, γιατί γάτα με πυτιρίδα, το χειρότερο, μη σου τύχει), μετά τους έβαζε και μαλακτικό και τα στέγνωνε με το σεσουάρ (αλήθεια, τελεία πότε θα βάλω;;;;) και γινόντουσαν κάτι γούνινα, αφράτα μπαλάκια… όνειρο, σαν πον πον (τα ξέρεις τα πον πον;). (να και η τελεία, επιτέλους). Δε θυμάμαι μόνο πόσα επέζησαν τελικά…

    καλημέρα και χρόνια πολλά

  14. αχ ταξιτζου εχω χεστει στο γέλιο…
    γμτ!
    να ‘σαι καλα!

    φιλιά

  15. @Taxitzou: Μπα, εγώ φταίω, είναι σίγουρο!

    Πλάκα πλάκα δεν τα ξέρω τα πον πον, αν και την έχω ακούσει την λέξη πάρα πολλές φορές…Δώσε μου τα φώτα σου!

    Μην βάλεις ποτέ τελεία, άχρηστο σημείο στίξης!

    Έτσι όπως το λες τα καταλυπήθηκα τα καημένα!»Δε θυμάμαι μόνο πόσα επέζησαν τελικά…» Αμάν αμάν αμάν!

  16. @Taxitzou: Μπα, εγώ φταίω, είναι σίγουρο!

    Πλάκα πλάκα δεν τα ξέρω τα πον πον, αν και την έχω ακούσει την λέξη πάρα πολλές φορές…Δώσε μου τα φώτα σου!

    Μην βάλεις ποτέ τελεία, άχρηστο σημείο στίξης!

    Έτσι όπως το λες τα καταλυπήθηκα τα καημένα!»Δε θυμάμαι μόνο πόσα επέζησαν τελικά…» Αμάν αμάν αμάν!

  17. πολύ χαίρομαι που θα δώσω σε κάποιον τα φωτάκια μου. Λοιπόν πον πον είναι κάτι γούνινα μπαλάκια που κρέμονται είτε από την άκρη ενός σκούφου για παράδειγμα. Α, τώρα μου’ρθε. Πολύ χαρακτηριστικό. Έχεις προσέξει ποτέ τα τσαρούχια; Ε, αυτό στο οποίο καταλήγει η μύτη ενός τσαρουχιού, αυτή φούντα (ουπς, διανύουμε και περίεργους καιρούς…), αυτό είναι το πον πον. Ας με συγχωρέσουν οι εύζωνοι και οι λοιποί εθνοπατέρες και εθνομητέρες, αλλά πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από αυτό δεν υπάρχει. Ελπίζω να κατάλαβες…

  18. σπέραααα..
    τώρα μπορεί να μιλάει ο πυρετός, αλλά τι είναι «ο μαύρος» ;!
    Με ρώτησες αν πήγαμε εκεί με τον Ινδικτο.
    Για δώσε ένα κλου !

  19. φίλε domino καλό μήνα,

    άλλαξα φάτσα και περιμένω να μου πεις τη γνώμη σου

    τσίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s